ಬೀಳ್ಕೊಡುಗೆ 

"ಅಪ್ಪ ಬಾತ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ರು ,ರಾಘವ" ರಮೇಶ ಹೇಳಿದ. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಗದ್ಗದಿತವಾಗಿತ್ತು. ಗಾಬರಿ, ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನೂ ರಾಘವ ಗಮನಿಸಿದ. ದೂರದ ಜರ್ಮನಿಯಿಂದ ಫೋನ್ನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತಿರಬಹುದೆಂಬ ಚಿತ್ರ ಅವನ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. 

ರಮೇಶ ತನ್ನನ್ನು ಸಂಭಾಳಿಸಿಕೊಂಡು ಅಮ್ಮನನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸಬೇಕು. ಯಾವುದೇ ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡದೆ ಆಂಬುಲೆನ್ಸ್ ಗೆ  ಕರೆ ಮಾಡಿ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ರವಾನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಘಂಟೆ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತಾಗಿತ್ತು. ರಮೇಶನ ಮಗಳು ಸಂಧ್ಯಾಳಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಮೂರು ವರ್ಷ. ಈ ಗದ್ದಲವನ್ನೆಲ್ಲ ಕಂಡು ಅಳುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ರಮೇಶನ ಹೆಂಡತಿ ಪುಷ್ಪ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ... 

"ರಾಘವ..ಆಂಬುಲೆನ್ಸ್ ಬಂತು... ಈಗ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗ್ತೀನಿ ನಾನು. ಆಮೇಲೆ ಫೋನ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ." ದೂರದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ರಮೇಶನ ಧ್ವನಿ. 

"ಸರಿ. ಏನಾದ್ರೂ ಮಾತಾಡೋದಿದ್ರೆ ಫೋನ್ ಮಾಡು" ಎಂದು ರಾಘವ ಫೋನ್ ಇಟ್ಟ. 

ತಮ್ಮ ರಮೇಶನಿಗೆ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ವಹಿಸಿ ತಾನು ಜರ್ಮನಿಗೆ ಬಂದದ್ದು ಸರಿಯೋ, ತಪ್ಪೋ ಎಂಬ ದ್ವಂದ್ವ ರಾಘವನನ್ನು ಸದಾ ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಸದ್ಯ, ಅವರ ಆರೋಗ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾವ ವ್ಯತ್ಯಯವು ಆಗದಿದ್ದ ಕಾರಣ ಇವನು ನಿರಾಳವಾಗಿದ್ದ. ಮಡದಿ ಮಾಲತಿ, ಮಗ ವಿಶ್ವಾಸ್ ನ ಜೊತೆ ಖುಷಿಯಾಗಿಯೇ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಕಳೆದಿದ್ದ. ಇನ್ನೊಂದೆರಡು ವರ್ಷ ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದು ನಂತರ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಮರಳಿ, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನನ್ನು ತನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಯೋಚನೆ ಅವನದ್ದು. ಆದರೆ ರಮೇಶನ ಫೋನ್ ಕಾಲ್ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಬುಡಮೇಲು ಮಾಡಿತ್ತು. 

"ಊಟಕ್ಕೆ ಬಾರಪ್ಪ" ಎಂದು ಐದು ವರ್ಷದ ವಿಶ್ವಾಸ್ ಮುದ್ದಾಗಿ ಕರೆದಾಗ, ಈ ಆಘಾತದಲ್ಲೂ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಚೈತನ್ಯ. ಡೈನಿಂಗ್ ಟೇಬಲ್ ಮುಂದೆ ಕೂತರೂ ರಾಘವನಿಗೆ ಏನು ತಿನ್ನುವ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. "ಅಪ್ಪನನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದಾಗ ಅವನ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ಹನಿ ನೀರು. ಎದುರಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದ ಮಾಲತಿ ಬಂದು ಇವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಳು. 

"ಏನು ಆಗೋದಿಲ್ಲ ರಾಘವ್. ಹೀ ವಿಲ್ ಬಿ ಓಕೆ" ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ನೀಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದಳು. ಏನೂ ಅರಿಯದ ವಿಶ್ವಾಸ್ ತನ್ನ ಕೈ ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಅಪ್ಪನ ಕೈ ಬೆರಳುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದ. 

                                         ***************************************

ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲಿ ಘಂಟೆ ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೊಂದಾಗಿತ್ತು. ಅಂದರೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಎರಡೂವರೆ ಸುಮಾರು.  ರಾಘವ ಫೋನ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ರಮೇಶ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ವಿವರವನ್ನು ವಾಟ್ಸಪ್ಪ್ ಮೂಲಕ ಕಳಿಸಿದ್ದ. ಹೈಟೆಕ್ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೇ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಸೇರಿಸಿದ್ದ. 

"ದುಡ್ಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಯೋಚ್ನೆ ಮಾಡ್ಬೇಡ" ಎಂಬ ರಾಘವನ ಸಂದೇಶವನ್ನು ರಮೇಶ ನೋಡಿದ್ದ. ಆದರೆ ಉತ್ತರಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ರಾಘವನಿಗೆ ಸಣ್ಣ ಅಳುಕು. ಬಹುಶಃ ಇಂಥ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಾನು ದುಡ್ಡಿನ ವಿಚಾರ ಎತ್ತ ಬಾರದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನಿಗೂ ಉದ್ವೇಗ. ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಏನಾಗಿರಬಹುದು, ಡಾಕ್ಟರ್ ಏನು ಹೇಳಿದರು ಎಂದು ತಿಳಿಯುವ ತವಕ. ಯಾವುದೇ ಸಂದೇಶ ಬಂದಿಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಐದೈದು ನಿಮಿಷಕ್ಕೂ ಫೋನ್ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. 

ಇನ್ನು ಸುದ್ದಿಗಾಗಿ ಕಾಯಲಾಗದೆ ರಮೇಶನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ. ಒಂದೇ ರಿಂಗಿನಲ್ಲಿ ರಮೇಶ ಉತ್ತರಿಸಿದ. 

"ಅಣ್ಣ...ಇನ್ನು ಮಲ್ಗಿಲ್ವೇನೋ?" ಸಹಜವಾಗಿ ಕೇಳಿದ ರಮೇಶ. 

"ನಿದ್ದೆ ಹೇಗೋ ಬರುತ್ತೆ...ಅಲ್ಲಿಂದ ಏನೂ ಸುದ್ದೀ ನೇ ಇಲ್ಲ... "

"ಗಾಬರಿಯಾಗ್ಬೇಡ ರಾಘವ... ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹಾರ್ಟ್ ಅಟ್ಯಾಕ್ ಆಗಿದ್ಯಂತೆ. ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ಘಂಟೆ ಅಬ್ಸರ್ವೇಷನ್ ಅಂತೆ. ಐ.ಸಿ.ಯು ನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. " ರಮೇಶ ಹೇಳಿದ. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಶಾಂತವಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. 

"ಹಾಂ...." ಒಂದು ಕ್ಷಣ ರಾಘವನಿಗೆ ಏನು ತೋಚಲಿಲ್ಲ. ಮೌನವಾಗಿದ್ದ. "ಸರಿ. ಈಗ ಜ್ಞಾನ ಬಂದಿದ್ಯ?" ಕೇಳಿದ. 

"ಇಲ್ಲವಂತೆ. ನನಗೆ ಒಳಗೆ ಹೋಗೋ ಅವಕಾಶ ಇಲ್ಲ. ಐ.ಸಿ.ಯು ಆಚೆ ಕೂತಿದೀನಿ. " ರಮೇಶ ಹೇಳಿದ. 

"ಅಮ್ಮ ಹೇಗಿದ್ದಾಳೆ?" ರಾಘವ್ ಕೇಳಿದ. ಅವಳನ್ನು ತಕ್ಷಣ ನೋಡುವ ಮನಸ್ಸಾಯಿತು. 

"ಪುಷ್ಪ ನೋಡ್ಕೋತಿದಾಳೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಶಾಕ್ ಆಗಿದ್ಲು. ಆಗುತ್ತೆ ಅಲ್ವಾ..... ಈಗ ಮಲಗಿರಬಹುದು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡು. "

"ಹೂ..ಸರಿ. ನೀನು ಹುಷಾರು. ನಾನು ಬರ್ಬೇಕಾದ್ರೆ ಹೇಳು....ತಕ್ಷಣ ಹೊರ್ಡ್ತೀನಿ. ಇಲ್ಲ ಅಪ್ಪ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಬರ್ತೀನಿ."

"ಸರಿ ಅಣ್ಣ.. ಆತುರ ಬೇಡ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ನಲ್ಲಿದೆ. ಆಂಬ್ಯುಲೆನ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷ ಕೈಕಾಲೇ ಆಡ್ಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ." ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ರಮೇಶ ತನ್ನ ಒತ್ತಡವನ್ನು ತೋಡಿಕೊಂಡ. 

"ಸರಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ರೆಸ್ಟ್ ತೊಗೊ....ಕಷ್ಟ...ಗೊತ್ತು.." ರಾಘವನಿಗೆ ಮುಂದೆ ಏನು ಮಾತಾಡಲು ತೋಚಲಿಲ್ಲ. 

"ಸರಿ ರಾಘವ.. "ಎಂದು ರಮೇಶ ಫೋನಿಟ್ಟ.

ಅತ್ತ ರಾಘವನಿಗೆ ಒಂದೊಂದು ನಿಮಿಷವೂ ಒಂದೊಂದು ಯುಗದಂತಿದ್ದರೆ, ಇತ್ತ ರಮೇಶನಿಗೆ ಸಮಯದ ಪರಿವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕಳೆದ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಘಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ನಡೆದುಹೋಗಿತ್ತು. ಅಪ್ಪ ಬಚ್ಚಲುಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗ ಕುಸಿದರು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಊಟ ಮಾಡಿ ಕೈ ತೊಳೆಯಲು ಹೋದವರು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷವಾದರೂ ಹೊರಬಾರದಿದ್ದಾಗ ಸಂಧ್ಯಾ ತುಂಟತನದಿಂದ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಲು ಶುರುಮಾಡಿದಳು. ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ಉತ್ತರವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ರಮೇಶನಿಗೆ ಗಾಬರಿಯಾಯಿತು. ಅವನು, ಪುಷ್ಪ, ಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲರು ಬಾಗಿಲನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿದರು. ಉತ್ತರವೇ ಇಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಕಂಗಾಲಾಗಿ ಸೋಫಾದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತರು. ರಮೇಶ ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ಜಾನಿಯನ್ನು ಕರೆದು ಇಬ್ಬರು ಬಲ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಿ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಒಡೆದರು. ನೋಡಿದರೆ ಅಪ್ಪ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಜ್ಞಾನವೇ ಇಲ್ಲ. ಕ್ಷೀಣವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಯಾವುದೋ ಮಾಯದಲ್ಲಿ ಪುಷ್ಪ ಅಂಬ್ಯುಲನ್ಸಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದಳು. ಆಕೆಯ ಸಮಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮೆಚ್ಚಲೇಬೇಕು. ಹತ್ತೇ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಆಂಬುಲೆನ್ಸ್ ಮನೆಯ ಮುಂದಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರೊಳಗೆ ಆಕೆ ಇವನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದುಡ್ಡು, ಫ್ಲಾಸ್ಕ್ ನೀರು, ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕಾರ್ಡ್, ಪವರ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ಹೊದಿಕೆಯನ್ನು ತಯಾರು ಮಾಡಿದ್ದಳು. ಕಂಗಾಲಾಗಿ ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದ ಅತ್ತೆಯನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೇಳಿ ಮಾವನ ಕನ್ನಡಕ, ಒಂದೆರಡು ಬಟ್ಟೆ ಹಾಗು ಅವರ ಬಿ.ಪಿ. ಮಾತ್ರೆಯನ್ನು ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿದ್ದಳು. Stretcherನಲ್ಲಿದ್ದ ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ರಮೇಶ ಆಂಬುಲೆನ್ಸ್ ಏರಿದ. "ಯೋಚ್ನೆ ಮಾಡ್ಬೇಡ. ಮನೆ ನಾ ನೋಡ್ಕೋತೀನಿ . ಮಾವನ್ನ ನೋಡ್ಕೋ" ಎಂದು ಸ್ಥೈರ್ಯ ನೀಡಿ ಕಳಿಸಿದ್ದಳು. 

ರಮೇಶ ಐ. ಸಿ. ಯು. ಬಾಗಿಲನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದ. ಬೆಳಗ್ಗೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಬರುವವರೆಗೂ ಯಾವ ಖಚಿತ ಸುದ್ದಿಯೂ ಬರುವಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಚಡಪಡಿಕೆ ತಾಳಲಾರದೆ ಡ್ಯೂಟಿ ನರ್ಸ್ ಬಳಿ ಹೋಗಿ "ಮಿಸ್ಟರ್ ರಾಧಾಕೃಷ್ಣ ಹೇಗಿದ್ದಾರೆ?" ಎಂದ. "ಏನೂ ತೊಂದ್ರೆ ಇಲ್ಲ ಬಿಡ್ರಿ" ಎಂದು ನರ್ಸ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಲಘುವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. ರಮೇಶ ಕೋಪ ಬಂದರು ತಾಳ್ಮೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಏನೂ ಮಾತಾಡದೆ ತನ್ನ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದ. ನರ್ಸ್ಗೆಗೆ  ಏನನ್ನಿಸಿತೋ. "ಸಾರ್.. ಅವ್ರು ಮಲಗಿದ್ದಾರೆ. ಐ. ಸಿ. ಯು. ನಲ್ಲಿ ನೋ ನ್ಯೂಸ್ ಇಸ್ ಗುಡ್ ನ್ಯೂಸ್ ಸಾರ್. " ಎಂದು ಸಮಾಧಾನದ ಮಾತಾಡಿದಳು. 

                                                **********************************

"ನೋ ನ್ಯೂಸ್ ಇಸ್ ಗುಡ್ ನ್ಯೂಸ್.... ರಾಘವ" ರಮೇಶ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದ. ರಾಘವನಿಗೆ ಕೊಂಚ ನೆಮ್ಮದಿ. ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಬದಲಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ರಮೇಶನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯ. ಅತ್ತ ಪುಷ್ಪಾಳಿಗು  ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದ. ಅಮ್ಮ ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದಳು. "ಪುಷ್ಪ ಮಗಳ ಹಾಗೆ ನಿಂತು ನನ್ನನ್ನ ನೋಡ್ಕೋತಿದಾಳೆ" ಎಂದಾಗ ಸಂತೋಷವೂ ಆಯಿತು. ತಾನು ಅಲ್ಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಂಕಟವೂ ಆಯಿತು. 

"ನನಗೂ ಇಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಕಷ್ಟವಾಗ್ತಿದೆ. ಅಪ್ಪ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಹೊರಟು ಬರ್ತೀನಿ. " ಎಂದ ರಾಘವ. 

"ಹೂ ರಾಘವ...ನೋಡೋಣ.. ಏನೇನಾಗುತ್ತೋ.. "ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅಮ್ಮ ಫೋನ್ ಇಟ್ಟಳು. 

ಇತ್ತ ವಿಶ್ವಾಸ್ ಪುಟ್ಟ ಪುರಂದರ ದಾಸರ ವೇಷ ಧರಿಸಿ ತಂದೆಯ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತ. ಅಂದು ಅವನ ಶಾಲೆಯ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವ. ಫ್ಯಾನ್ಸಿ ಡ್ರೆಸ್ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಾಗಿ ಒಂದು ವಾರದಿಂದಲೇ ತಯಾರಿ ನಡೆದಿತ್ತು. ಧರಿಸಿದರೆ ದಾಸರ ವೇಷವನ್ನೇ ವಿಶ್ವಾಸ್ ಧರಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ತನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಮಾಲತಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿದ್ದಳು. ವಿಶ್ವಾಸ್ ಗೆ  ದಾಸರ ಬಗ್ಗೆ ಸಣ್ಣ ಕತೆ ಹೇಳಿ, ಅವನು ವೇದಿಕೆ ಮೇಲೆ ಹೋಗಿ "ಅಂದು ನವಕೋಟಿ ನಾರಾಯಣ, ಇಂದು ಪುರಂದರ ದಾಸ" ಎಂದು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕು ಎಂದು ನಿರ್ಧಾರವಾಗಿತ್ತು. 

ವಿಡಿಯೋ ಕಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದಾಗ, ಅಪ್ಪ "ಇಷ್ಟೇ ಮಾಡಿದ್ರೆ  ಏನು ಸುಖ ? ಅಲ್ಲಿರೋ ರಿಗೆ ಏನು ತಿಳಿಯೊಲ್ಲ. ರಾಘವ..ದಾಸರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಮಾಡಿ  ಹಂಚು....ಆಮೇಲೆ....ವಿಶ್ವಾಸ್ ಗೆ ನಾ ಹೇಳ್ಕೊಡ್ತೀನಿ....ಈ ದಾಸರ ಪದದ ಎರಡು ಸಾಲು ಹಾಡ್ಲಿ 'ಜಗದೋದ್ಧಾರನ....ಆಡಿಸಿದಳೆ ಯಶೋಧೆ.. " ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟರು. ತೊದಲು ನುಡಿಯಲ್ಲಿ ಮುದ್ದಾಗಿ ವಿಶ್ವಾಸ್ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದು ಕೇಳಿ ಅವರಿಗೆ ಎಷ್ಟೋ ಖುಷಿ. 

"ಲೇ ರಾಘವ..ಅಲ್ಲೇ ಸಂಗೀತದ ಕ್ಲಾಸ್ ಇದ್ರೆ ಸೇರಿಸೋ..." ಎಂದಿದ್ದರು. 

ಇಂದು ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿದಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡುವುದೆಂದು ಮಾತಾಗಿತ್ತು. 

ಮನಸಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ರಾಘವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ತಯಾರಾದ. ಮಾಲತಿ "ಇಲ್ಲಿ ಕೂತು ನಾವೇನು ಮಾಡೋಕ್ಕಾಗಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ನೀವೂ ಯೋಚನೆಯಿಂದ ದೂರವಿರಬಹುದು. ಹೇಗಿದ್ರು ರಮೇಶ್ ಫೋನ್ ಮಾಡ್ತಾರಲ್ಲ..."ಎಂದಳು. 

ಕಾರ್ ಹತ್ತುವ ವೇಳೆಗೆ ರಮೇಶನಿಂದ ಕರೆ ಬಂತು. "ರಾಘವ...ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಆಪರೇಷನ್ ಮಾಡಬೇಕಂತೆ. ಇನ್ನೆರಡು ಘಂಟೇಲಿ. ನಾನು ಒಪ್ಪಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಾಯಿತು. . ರಾತ್ರಿ ಮೇಲೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ..ಮುಂದೇನು ಅಂತ"

"ಹಾಗಾದ್ರೆ...ನಾ ಈಗ್ಲೇ ಹೊರಡಲ?" ರಾಘವ ಕೇಳಿದ. 

"ಬೇಡ...ಆ.. ರಾತ್ರಿ ಹೇಳ್ತಿನಿ" ಇತ್ತ ರಮೇಶನಿಗೂ ಕಸಿವಿಸಿ. ಇತ್ತ ರಾಘವ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಬಂದು ಮಾಡುವುದೇನು ಇರಲಿಲ್ಲ. ತಾನೇ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷ ನೋಡಿದ್ದಿರಬೇಕು, ಐ. ಸಿ. ಯು. ಗೆ ಸೇರಿಸಿದ ಮೇಲೆ. ಆದರೆ, ತನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳಿ, ಅವನು ಬರದೇ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಏನಾದರೂ...?

ಏನಾದರೂ ಆಗಲಿ, ರಾತ್ರಿ ಆಪರೇಷನ್ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಅವನನ್ನು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ. 

                                           *******************************************

ರಾತ್ರಿ ಒಂಭತ್ತಾಗಿತ್ತು. ರಾಘವನಿಂದ ರಮೇಶನಿಗೆ ವಿಡಿಯೋಸಹಿತ ಸಂದೇಶ. "ಅಪ್ಪನಿಗೆ ತೋರಿಸು" ಎಂದು. ವಿಶ್ವಾಸ್ ಪುರಂದರ ದಾಸರ ವೇಷದಲ್ಲಿ ವೇದಿಕೆ ಮೇಲೆ ನಿಂತು "ಜಗದ್ದೋದ್ದಾರನ...." ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅಪ್ಪನ ತಾಲೀಮು ಎಂದು ರಮೇಶನಿಗೂ ತಿಳಿದಿತ್ತು. 

ಅಮ್ಮ, ಪುಷ್ಪ, ಸಂಧ್ಯಾ ಎಲ್ಲರು ಇವನೊಂದಿಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲೇ ಬೀಡು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಮೌನವಾಗಿ ಕೂತಿದ್ದವರಿಗೆ ರಮೇಶ ವಿಶ್ವಾಸ್ ನ ವಿಡಿಯೋ ತೋರಿಸಿದ. ಅವನ ತಾಯಿಗೆ ಮೊಮ್ಮಗನ ವೇಷ ಕಂಡು ಸಣ್ಣದಾದ ನೆಮ್ಮದಿಯ ನಗು. 

"ತದ್ರೂಪು ರಾಘವನೇ . ನಿಮ್ಮ ತಂದೆ ಎರಡನೇ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ  ರಾಘವನಿಗೆ ಈ ವೇಷ ಹಾಕ್ಸಿದ್ರು" ಎಂದಳು. 

"ಓ ಹೌದ... ಈ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತೇ ಇರಲಿಲ್ಲ...ಅದಕ್ಕೆ ರಾಘವನಿಗೆ ಈ ಉಪಾಯ ಹೊಳೆದಿರೋದು"

"ಒಂದು ಮಟ್ಟಿಗೆ ದಾಸರ ಪದ ಹಾಡ್ತಿದ್ರು, ನಿಮ್ಮ ಮಾವ...ಈಗ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ" ಎಂದು ತನ್ನ ಗಂಡನ ಹೊಸ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಡುವಂತೆ ಪುಷ್ಪಳಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು. 

"ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಹಾಡ್ಸೋಣ ಬಿಡಿ" ಎಂದಳು ಪುಷ್ಪ. 

"ಯಾಕೋ ಕಾಣೆ...ನನಗೆ ನಾನೇ ಧೈರ್ಯ ತಂದ್ಕೋತಾ ಇದ್ದೀನಿ." ಎಂದು ರಮೇಶನ ತಾಯಿ ಶೂನ್ಯ ನೋಟವನ್ನು ಬೀರಿದಳು. 

                                           ************************************

ರಾಘವ ಜರ್ಮನಿಯಿಂದ ಹೊರಟಾಗಿತ್ತು. ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುವಾಗ ಮೋಡಗಳ ಆಕಾರಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತ ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತಿದ್ದುದು ನೆನಪಾಯಿತು. ವಿಮಾನಗಳ ರೂಟ್ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ವಿಚಿತ್ರ ಹವ್ಯಾಸ ಅವರದ್ದು. 

"ಆಪರೇಷನ್ ಮುಗೀತು.ಅಬ್ಸರ್ವೇಷನ್ ಅಂತೆ. ನೀನು ಹೊರಟು ಬಾ...."ಎಂದು ದೂರವಾಣಿ ಮಾಡಿದಾಕ್ಷಣ ಹೊರಟಿದ್ದ. ಮಾಲತಿ,ವಿಶ್ವಾಸ್ ರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬರುವ ತಾಳ್ಮೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. 

ಪ್ರಯಾಣದುದ್ದಕ್ಕೂ ಅಪ್ಪನದೇ ಫೋಟೋ ವಿಡಿಯೋಗಳು, ಐ ಪ್ಯಾಡ್ ನಲ್ಲಿ. ಅವರ-ಅಮ್ಮನ ಇಪ್ಪತೈದನೇ ಮದುವೆ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವ, ಮಹಾಬಲೇಶ್ವರ ಪ್ರವಾಸ, ಕಶ್ಮೀರ ಪ್ರವಾಸ; ಅಲ್ಲಿನ ದಲ್ ಸರೋವರದಲ್ಲಿನ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೂ ನೀಡಿದ್ದು, ಜರ್ಮನಿಗೆ ಬಂದು ವಿಶ್ವಾಸ್ ನನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಎತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಮಗದೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದ. ಕಿಟಕಿಯಿಂದಾಚೆ ಮೋಡಗಳಲ್ಲೂ ಅಪ್ಪನ ಮುಖವನ್ನೇ ಕಂಡ. 

ತಾನು ಜರ್ಮನಿಗೆ ಹೊರಟಾಗ, "ನನಗೂ ನಿಮ್ಮಮ್ಮನಿಗೂ ಎಪ್ಪತ್ತಾಗುವುದರೊಳಗೆ ನೀನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ವಾಪಸ್ಸಾಗಬೇಕು..."ಎಂಬ ಅವರ ಷರತ್ತನ್ನು ಇವನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಪ್ಪ ಗುಣವಾದರೆ ಈಗಲೇ ಜರ್ಮನಿಯಿಂದ ಸಂಸಾರ ಸಮೇತ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡ. 

ಇತ್ತ ಅಮ್ಮ, ಪುಷ್ಪ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದ್ದರು. ಅಪ್ಪನ ಆಪರೇಷನ್ ನಂತರ ಅರ್ಧ ಘಂಟೆ ಅವರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೂರಲು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಇನ್ನು ಜ್ಞಾನ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಏನೋ ನೆಮ್ಮದಿ. ಡಾಕ್ಟರ್ ರಮೇಶನನ್ನು ಕರೆದು "ಆಪರೇಷನ್ ಮಾಡಿದ್ದೀವಿ. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಬೇಕು. He is responding, though" ಎಂದು ಅಡ್ಡ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ದೀಪವಿಟ್ಟರು. ಪುಷ್ಪಳ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿಕೊಂಡ ರಮೇಶ, ಅಮ್ಮನಿಗೆ ತಿಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ರಾಘವನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೊರಡಲು ಹೇಳಿದ್ದ.   

                                        ***************************************

ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲ ರಮೇಶ ಐ.ಸಿ.ಯು. ಮುಂದೆ ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದ. ಮುಂಜಾನೆ ವೇಳೆಗೆ ಐ.ಸಿ.ಯು. ಒಳಗೆ ಏನೋ ಗದ್ದಲ, ಚಟುವಟಿಕೆ. ಒಳಗೂ -ಹೊರಗೂ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನರ್ಸ್ ಗಳು ಇವನನ್ನೇ ಕಳವಳದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ರಮೇಶನಿಗೆ ಗಾಬರಿಯಾಯಿತು. ಐ.ಸಿ.ಯು. ಡೆಸ್ಕ್ ಬಳಿ ಹೋಗಿ "ನರ್ಸ್, ಏನಾಯಿತು? ಯಾಕೆ ಏನೋ ಟೆನ್ಶನ್ನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಲ್ಲರು?" ಎಂದು ಕೇಳಿದ. 

ಆಕೆಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಏನು ಹೇಳಲೂ ತೋಚಲಿಲ್ಲ. ನಿಧಾನವಾಗಿ "ಸಾರ್...ನಿಮ್ಮ ತಂದೆ ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತೆ ಏರುಪೇರಾಗಿದೆ. ಡ್ಯೂಟಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ನೋಡ್ತಿದಾರೆ. ಸ್ಪೆಷಲಿಸ್ಟ್ ಬರ್ತಿದಾರೆ..ನೀವು ಕೂತಿರಿ" ಎಂದಳು. 

ರಮೇಶನಿಗೆ ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳ ಶಕ್ತಿಯೇ ಉಡುಗಿಹೋದಂತಾಯಿತು. ನರ್ಸ್ ಏನನ್ನೋ ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವನಿಗೆ ಏನೂ ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ಐ.ಸಿ.ಯು. ನಿಂದ ಆಚೆ ಬಂದ  ಡ್ಯೂಟಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಇವನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ಅವನನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಸೋಫಾದ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿದರು. ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ವಿವರಣೆ ನೀಡಿದರೋ ಏನೋ - ರಮೇಶನಿಗೆ ಯಾವುದೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. 

"ಸೋ...ಮಿಸ್ಟರ್ ರಮೇಶ್.. ಮಿಸ್ಟರ್ ರಾಧಾಕೃಷ್ಣ ಈಗ ಲೈಫ್ ಸಪ್ಪೋರ್ಟ್ ನಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ನೀವು ಹೇಳಿದಾಗ... ಯಾರಾದ್ರೂ ಕಡೆ ಬಾರಿ ನೋಡೋರಿದ್ರೆ....  " ರಮೇಶ ಡಾಕ್ಟರ್ ಅವರ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ. ಅವನೂ ತನ್ನ ತಾಯಿಗೆ, ರಾಘವನಿಗೆ ಈ ಸುದ್ದಿ ಹೇಳುವಾಗ ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಕೇನೋ..? ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದ. 

ಸೌಜನ್ಯದ ಸಲುವಾಗಿ ಡ್ಯೂಟಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಇವನೊಂದಿಗೆ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಕೂತಿದ್ದರು. ಐ.ಸಿ.ಯು.ನ ನರ್ಸ್ ಬಂದು ಇವನನ್ನು ಒಳಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದಳು. ಒಳಗೆ ಅಪ್ಪ ಲೈಫ್ ಸಪೋರ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ. "ಆಪರೇಷನ್ ಆದ್ಮೇಲೆ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಜ್ಞಾನ ಬರ್ಲಿಲ್ವಾ?" ಕೇಳಿದ ರಮೇಶ್. ಇಲ್ಲ ಎಂದು ನರ್ಸ್ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದಳು. ಸಾವಿನ ಬಗ್ಗೆ ರಮೇಶ ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ ತಂದೆಯೊಡನೆ ಚರ್ಚಿಸಿದ್ದ. ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಸಾವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕುತೂಹಲ. 

"ಕಡೆಯ ಕ್ಷಣದವರೆಗೂ ನನಗೆ ಜ್ಞಾನ ಇರಬೇಕು ರಮೇಶ.. ..ಸಾವು ಅಂದ್ರೆ ಏನೂಂತ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು." ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು. 

"ಇಲ್ಲಪ್ಪ... ನನಗೆ ಆ ಅನುಭವವೇ ಬೇಡ.." ಎಂದು ಇವನು ಹೇಳಿದ್ದ.  

"ಬದುಕಿನಂತೆ ಸಾವು ಕೂಡ ಒಂದು ಅನುಭವ ರಮೇಶ..."ಎಂದಿದ್ದರು. ಅಂಥವರಿಗೆ ಜ್ಞಾನ ಹೋಗಿ ಎರಡು ದಿನವಾಗಿತ್ತು. ಬಾತ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ಅಪ್ಪ ಏನು ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಿರಬಹುದು? ಇವನಿಗೆ ನೆನಪಾಗಿದ್ದು ಅಪ್ಪ ತಮ್ಮ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ, ಸಂಧ್ಯಾಳನ್ನು ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಮೊಸರನ್ನ ತಿನ್ನಿಸಿದ್ದು. ಯಾಕೋ ಏನೋ, ರಮೇಶ ಅದರ ಫೋಟೋ ತೆಗೆದಿದ್ದ. ಈಗ ನಿಶ್ಚಲವಾದ ಅವರ ದೇಹದ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಆ ಫೋಟೋ ನೋಡಿದ. 

ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತ ಐ.ಸಿ.ಯು. ನಿಂದ ಆಚೆ ಬಂದ . ಮನಸ್ಸು ಮುಂದೆ ನಡೆಯಬಹುದಾದ ಘಟನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ರಾಜಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಿರ್ವಾಹವಿಲ್ಲದೆ ಪುಷ್ಪಾಳಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ. ಬೇರೆಯೇನೂ ಹೇಳದೆ "ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಕೊಡು" ಎಂದ.  ಸುತ್ತಿ ಬಳಸಿ ಮಾತಾಡುವುದು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಎಂದೂ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. 

"ಅಮ್ಮ...ಅಪ್ಪ ಉಳಿಯೊಲ್ವಂತೆ. ಲೈಫ್ ಸಪೋರ್ಟ್. ಅವರನ್ನ ಕಡೆ ಬಾರಿ ಜೀವಂತವಾಗಿ ನೋಡೋದಿದ್ರೆ ಬಂದು ನೋಡ್ಲಿ ಅಂದ್ರು ಡಾಕ್ಟರ್." ಎಂದು ಒಂದೇ ಉಸಿರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಿದ. ಅವನ ಎದೆ ವೇಗವಾಗಿ ಬಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವಳೋ ಎಂಬ ಭಯ, ಉದ್ವೇಗ. ಕೆಲವು ಕ್ಷಣ ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ಯಾವುದೇ ಮಾತು ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಅಳುತ್ತಿರಬೇಕು. ಸದ್ಯ, ಅವಳ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಏನು ತೊಂದರೆಯಾಗದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಎಂಬ ಯೋಚನೆ ಹಾದು ಹೋಯಿತು. ಆ ಕಡೆ ಮತ್ತೆ ಅಮ್ಮನ ಧ್ವನಿ. 

"ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡು. ನಾನೇನು ಬರೋದಿಲ್ಲ. ರಾಘವ ಬಂದಮೇಲೆ ನೀವಿಬ್ಬರೇ ಅವರನ್ನ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ.." ಎಂದು ದಿಟ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದಳು. 

"ಆದರೆ ಅಮ್ಮ.." ಎಂದು ರಮೇಶ ಶುರು ಮಾಡಿದ. 

"ಇಲ್ಲ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ನಾ ಹೇಳಿದಷ್ಟು ಮಾಡು ರಮೇಶ.." ಎಂದು ಹೇಳಿ ಫೋನ್ ಇಟ್ಟಳು. 

                                         ****************************************

ಬೆಂಗಳೂರು ತಲುಪಿದ ರಾಘವ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಧಾವಿಸಿದ. ರಮೇಶ ಕೂತಿದ್ದಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ. ಇಬ್ಬರು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ರಮೇಶನ ಮುಖ ನೋಡಿದಾಗಲೇ ರಾಘವನಿಗೆ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ವಿಷಯ ತಿಳಿದು ಹೋಯಿತು. 

"ಸರಿ...ಏನಂತೆ ಈಗ?" ಕೇಳಿದ. 

"ಲೈಫ್ ಸಪೋರ್ಟ್, ಅಣ್ಣ. ನೀನು ಬರ್ಲಿ ಅಂತ ಕಾಯ್ತಿದ್ದೆ." ದುಃಖದಿಂದ ಹೇಳಿದ ರಮೇಶ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ, ಪುಷ್ಪಾಳಿಗೆ ತೋರಿಸದ ಉದ್ವೇಗ ಅಣ್ಣನೆದುರು ಸರಾಗವಾಗಿ ಹರಿಯಿತು. 

"ನಾನು ಅವರನ್ನು ನೋಡಬಹುದ?" ಎಂದ ರಾಘವ, ಗದ್ಗದಿತವಾಗಿ. ನರ್ಸ್ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಒಳಗೆ ಬಿಟ್ಟಳು. 

ಈ ಲೋಕದ ಪರಿವೆ ಇಲ್ಲದೆ ಮಲಗಿದ್ದ ಅಪ್ಪನನ್ನು ನೋಡುವುದು ರಾಘವನಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾಯಿತು. ಅದರಲ್ಲೂ ವಾರದ ಹಿಂದೆ ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದ ಮಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಜೀವ. ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತು ಅವರನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದ.  ರಮೇಶನೇ ಮೌನ ಮುರಿದು, "ಇನ್ನೇನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಅಣ್ಣ. We should take a call" ಎಂದ. ಒಪ್ಪುವುದು ಕಷ್ಟವಾದರೂ ಅದು ಸರಿಯಾದ ಮಾತು ಎಂದು ರಾಘವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. 

"ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಈ ಸಾಯುವ ಹೊತ್ತು ,ಘಳಿಗೆ....ನಂಬಿಕೆಯಿತ್ತ?" ಕೇಳಿದ. 

"ಇಲ್ಲಣ್ಣ. ಸಾಯುವಾಗ ಜ್ಞಾನ ಇರಬೇಕು ಅಂತ ಆಸೆ ಇತ್ತು...ಅಷ್ಟೇ" ಅವರನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ ರಮೇಶ್. 

"ಹೇಗೆ ಕಳಿಸಿಕೊಡೋದು? ಡಾಕ್ಟರ್ ಗೆ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಎಲ್ಲ ಮುಗೀತಾ? ಅಷ್ಟೇನಾ?" ಕೇಳಿದ ರಾಘವ. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮಾತು ಬದುಕಿಗೂ, ಸಾವಿಗೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವ?

"ಅಷ್ಟೇ ಇರಬೇಕು..ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಸಹಿ ಹಾಕಿಸಬಹುದು"

"ಇಲ್ಲ... I want to give him a proper send-off" ಹೇಳಿದ ರಾಘವ. ಎಲ್ಲೋ ಏನೋ ಅಪೂರ್ಣವಾಗಿತ್ತು. ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವ, ತನಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ತರುವುದನ್ನೇನಾದರೂ   ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದೈದು ನಿಮಿಷ ಚಡಪಡಿಸಿದ. ಬಳಿಕ ಅದೇನನ್ನಿಸಿತೋ ಫೋನ್ ತೆಗೆದು ಅವರ ಕಿವಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಟ್ಟ. "ಜಗದೋದ್ಧಾರನ...ಆಡಿಸಿದಳೆ ಯಶೋಧೆ" ಎಂಬ ವಿಶ್ವಾಸ್ ನ ತೊದಲ್ನುಡಿಯ ಹಾಡು ಅವರ ಕಿವಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ಅವರ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಭಾಗ ಮೊಮ್ಮಗನ ಹಾಡು ಕೇಳಿರಬಹುದು ಎಂದು ತನಗೆ ತಾನೇ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಿಕೊಂಡ. ಹಾಡು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ 

"ನಡಿ ಹೋಗೋಣ ರಮೇಶ" ಎಂದ. ಇಬ್ಬರೂ ಐ.ಸಿ.ಯು. ನಿಂದ ಆಚೆ ಬಂದರು. 

ಡ್ಯೂಟಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಪತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದರು. ರಾಘವ, ರಮೇಶ ಮುಖಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. "ನೀನೆ ಸಹಿ ಹಾಕು" ಎಂದು ಹೇಳಿ ರಾಘವ ಮಾಲತಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಲು ಹೋದ. 

ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ ಕೈಗಳಿಂದ ರಮೇಶ ಸಹಿ ಮಾಡಿದ. ಆ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಅವನು ಮರೆಯುವುದು ಎಂದೂ  ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. "ಹೋಗಿ ಬನ್ನಿ ಅಪ್ಪ" ಎಂದು ತಂದೆಯನ್ನು ನೆನೆದು ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಚೇರ್ ಮೇಲೆ ಕುಸಿದು ಕುಳಿತ....... 

                                                                                                    - 15th February 2022

Here We Meet Again....

Here We Meet Again.....

We made eye contact from across multiple queues for the numerous check-in counters. We tried to look away, but the awkward familiarity along with obvious curiosity meant we searched for each other's eyes again. It was definitely her. The hair slightly shorter, her face a little more round. The effortless smile that she could never hide was still playing on her lips. I knew it wasn't for me. It's just that the smile was always there. Our eyes finally met in a more deliberate way for a moment longer than usual. We recognized each other - and chose to ignore each other as we joined our respective queues.  

                                                      **************************************

I rushed to the car park at five thirty sharp every evening. It was a common one that belonged to multiple companies at the tech park. At twenty one, I had just started working. A car was beyond me. But the car park was where I'd noticed her the first time, a couple of weeks earlier. As she walked out of the car park, her loose hair resting gracefully on her shoulders. From that day on, I made it to the car park with earnestness bordering on sincerity, hoping to get a glimpse of her every evening. 

It was easy to figure out we didn't work in the same company. And once that possibility was out the way, my life purpose was to find out where she did. Somehow, it seemed any little detail about her would draw her closer and more forces in the Universe would be set in motion to bring us together.

Every evening, my spirits rose as she walked to the car park, always with the same friend and at the same time. And when she drove out a few minutes later, my heart sank, along with the setting sun. 

                                                                           *************

A corridor discussion with my manager cost me ten extra minutes that evening. I rushed out of the office and ran to the car park, panting for breath. Had she left for the day already? For some reason, I was suddenly conscious of other people in the car park staring at me. Was it the effort with which I'd arrived there? Or had it always been the case? It made me nervous. But then, the twenty-one-year-old in me brushed it aside and waited for her, like always.

And there she was! In her car, driving past gracefully like every evening. For some reason, I'd attributed the adjective "grace" to her. Everything she did appeared graceful - either that or my vocabulary was rather dull. 

As I watched her that day, for some reason her car seemed to slow down. My palms started sweating. I wasn't prepared for this. What if she stopped in front me and asked who I was and what in the world was I doing? I wanted to move, but my feet froze. She slowed down, and gave me a long stare. I was sure it didn't mean anger. Nor irritation. If anything, it was curiosity. Her car passed. And after a couple of seconds, I could notice her still staring at me through the mirror. Her face didn't assume the scowl I feared it would. Instead she smiled. A smile -that I didn't know at the time- she always wore on her face. 

My heart skipped a beat.

                                                   ****************************************

My heart skipped a beat, even after ten long years. When your heart skips a beat in your teens, you ignore - it happens more often than not when you see someone attractive. When your heart skips a beat in your twenties, you start feeling she might be the one. But, when your heart skips a beat in the thirties, beware. It could just be a symptom of anxiety.

We cleared security at the same time. We looked at each other. I smiled first and acknowledged her presence. She didn't have to. The smile was always there. With the acknowledgement out of the way, I thought the encounter was done and dusted. I rushed past her, without wanting to give her a chance for conversation. Out of the corner of my eyes, I could see that she was still looking at me. But I was headed on a holiday, and an uncomfortable conversation just wasn't part of the itinerary. I headed to the departure gate and buried my nose in a newspaper. The coincidence - a part of me hoped - ended there. And ofcourse, there was another part of me!

                                                ********************************************

Something had to happen, the next day. She had noticed me. There was no escaping it now. I didn't want to be someone perennially staring at her at the car park. My intent was way bigger. I brooded the entire day, trying to figure out a way I could strike a conversation with her, without coming across as obnoxious. The easiest way and the only way was to be direct. 

I gulped a good filter coffee before walking to the car park, hoping the caffeine would help keep my wits about me. The normal evening, seemed momentous for me. I didn't remember being this nervous in a long time. I reached the car park and looked at my watch. She would be there any moment. I prayed that my courage didn't give way.

There she was, walking to the car park with her friend. Did she have a spring in her stride that evening? Did her smile have that extra allure? Were her eyes searching for someone -perhaps, yours truly?Let's face it. The last one definitely wasn't the case.

I took a deep breath and took the plunge. I walked till I was by her side, smiled nervously and said "Hi!". She looked at me. And then there was this eternity during which the mind developed and discarded multiple scenarios which typically convinced me that this was a huge mistake. Yet, the twenty-one year old in me stood his ground.

"Hello...how are you?" she replied, coolly. Her smile at the time bordered on mischievous. Her friend started walking ahead of us, within striking distance to overhear but giving us that element of privacy.

Needless to say, my levels of optimism hadn't envisaged a polite conversation. I was caught off guard. Thankfully, I recovered in time.

"I'm good. How have you been?" I asked, trying to get my confidence back.

"All well. So where do you work?"

.

.

.

.

The conversation meandered in closed questions. We strolled to her car, where her friend was already waiting. True to Einstein's relativity, the walk had ended too soon. 

" I didn't get your name though.." I asked, still processing the last couple of minutes that I'd relive for a long time.

"Oh...I'm _____" she said and held out her hand.

"____ here" I replied, taking her outstretched hand. I'd remember the silken touch for a long time. 

"See you around, _____" she smiled as she got into her car. And for once, I felt the smile was meant for me.

                                           ******************************************

I folded the newspaper and kept it aside. There she was, sitting on the opposite chair. She smiled - and once again, I felt the smile was meant for me. 

I threw my hands up in the air. "This can't be true..." I exclaimed. "We're travelling on the same flight...not having been in touch for ten years now..."

"It does surprise me....but...here we go..." she admitted. 

"I was half-hoping that we were not on the same flight...I'm on a holiday...you see" I said, meekly. May be I still reeked of the disappointment from all those years ago. She was smart enough to notice it. She took the barb sportively.  

"Which means...you were also half-hoping that we are on the same flight....and let's see...your wish has been granted..." the mischief that I'd known ever so slightly at the car park all those years ago still seemed alive. My heart skipped a beat, again. Anxiety I told myself. Again. 

Inevitably, a sweet voice on the microphone interrupted the conversation. We joined the queue for boarding, exchanging notes on our upcoming trip. It turned out that she was visiting her relatives. Both of us knew this was small talk. We were tacitly hoping for another roll of the dice.

                                                                      ***************

It seemed quite normal, given the string of coincidences through the day. We had been allotted the same row. There was an old woman occupying the middle seat as she took the window and I took the aisle. 

"Is this your friend from the car park, who's grown old too soon?" I said softly, as we took our seats on either side of the old woman. 

She didn't respond. She stared out of the window, as though in deep thought. Her face assumed a seriousness that I'd never associated with her. She suddenly seemed oblivious to my presence. I greeted the old woman for courtesy and decided to focus on the air safety manual and the air hostess who atleast seemed keen to ensure I landed safely at my destination. 

The flight took off. The old woman who seemed nervous during the take-off now appeared relaxed. The woman next to her still seemed lost. "Life and its Surprises" - would be the title of my next blog post, I ruminated.There was plenty of content for that since morning. I closed my eyes and rested.

A few minutes later, I could hear her speaking to the old woman. 

" Aunty...would it be ok if you could exchange seats with the gentleman next to you? We are old friends and would want to catch up." she was asking, not once looking at me.

"Sure, why not?" the woman obliged readily. I smiled at her and we exchanged seats. 

She was still looking outside the window. The clouds were beautiful. 

"Well, you'd wanted to go on a drive, sitting next to me. A slight change in plan. We are on a flight. But I'm still next to you. Does this work?" She still wasn't looking at me. 

My heart skipped a beat, again. Was it anxiety anymore?

                                   *****************************************************

Over the next few weeks, we added slowly to our string of greetings and conversations. I would rush to the car park at the usual time every day. On some days, I just greeted her from a distance - pretending to be busy on a phone call. There were days when I would walk her to her car, making small talk about work. She probably figured that I didn't have a car and that my sole reason for hanging around at the car park was to meet her. 

I wasn't able to decide what to do next. Should I confess my liking for her out of the blue, with a caveat that she wasn't expected to respond? (What would be the whole point of the confession?) Should I ask her out? (And face the wrath of rejection?) Or should I just maintain status quo, content with greeting her and the occasional walk to an underground car park? (Business school would teach me in later years that status quo was the worst scenario to be in). I decided to make my move.

I waited at the car park that evening. She came there, albeit some minutes later than usual. She carried a gift someone had presented her. Her friend wasn't around. Was that a sign of good luck?

"You seem to be popular!" I said cheerfully, looking at the gift.

"Am I not, now? Specially when people wait at a car park to meet me?" She said, smiling. 

"Well, that may have nothing to do with your popularity..." I said, surprising even myself with the candor.

"What is it then...?" she asked, looking straight into my eyes. We had reached her car. Walking this conversation would have been a lot easier. I fumbled and looked around. She knew she'd put me in a spot and was enjoying my predicament. It was now or never.

"Could we go on a drive in your car?" I asked at last, making a tacit admission that I wanted to spend more time with her. For a fleeting moment, I saw both surprise and disappointment on her face. Months later, I would still try to decipher the reason for that disappointment.

"Well...we'll see....Bye for now,______"she said, as she got into the car and drove out of the car park. I had no choice but to wait for an answer.

I waited. And I waited. The next day. The day after. The next week. The week after. Everyday, I made that walk to the car park. I waited till the sunset. But she was nowhere to be seen. I checked her parking bay too, a few times. Someone else's car was parked now. Was it a shift change? Did she work in the evenings now? Or was it early mornings? Or had she quit?

After a few weeks, I spotted her friend at the bus stop. She recognized me. We'd never talked before. I didn't bother to greet or make introductions.

"Is ________ not coming to work anymore?" I asked.  

" She quit last month....surely, you'd have figured that by now?" she said, almost smiling at my stupidity that I tried to mask as optimism.

                                    **************************************************

"For some reason, I continued to wait at the car park, even after your friend told me you had quit. You'd become a part of my routine" I said. It was my chance to attempt closure.

"Hmm...she did tell me about it, though long after" she revealed. I was taken aback. It would have been better if she hadn't admitted it.

"I searched your profile on Facebook as well...for quite sometime after that..." 

"You wouldn't have found it...because it doesn't exist" she said, in a matter-of-fact tone.

"But why? Why didn't you tell me that it was your last day? It was as simple as that..." I asked, a slight anger in my voice, even after all these years.

"Well..what would you have done? Would you have asked me out..? I doubt that....all you managed in weeks...was to ask me if we could go on a drive. And that too on my last day in that place. I didn't know if you were confident about me....and quite frankly...I didn't know if you were confident about yourself...."

Her words, I had to admit, had a ring of truth. A diffident, nervous twenty-one year old, all I ever did was try to get her attention. But once I got that, I was clueless. How would I take it forward, was a mystery I'd never been able to solve.

"I felt...somethings were never meant to be said out aloud..." I tried to defend myself, meekly.

"In that case...I'm sorry to burst your bubble..there were guys who were confident enough to tell me that they liked me." She paused. I wasn't sure if she was being rude or truthful - or both.  

"I genuinely wanted you to ask me just once.....but you never did." I could sense the emotion in her voice.

We lapsed into silence. For a while, there was turbulence outside and inside. I probably got my closure  - but I started feeling I'd have done better without it. All these years, I'd made peace with the fact that she never took my attention seriously. Eventually, it turned that I had only myself to blame.

If the old woman was listening to us, she didn't come back with any sagacious advice. The air-hostess started serving snacks.  She paused at our row and held them out for us. We both reached out and our arms brushed against each other. The silken touch transported me to the day we first shook hands. For a moment, I felt twenty-one again.

We finished our snacks in comfortable silence. The pilot announced landing. as though he was giving us a deadline.

"Are you still single?" I asked, slightly more confident than the last time.

"Well..I'm not "still" single. But I'm single right now" she said with a mischievous smile. I could notice her going slightly red.

The flight was gaining speed. We were hurtling downwards. We took a moment to fasten our seat-belts. The old woman was now her nervous self. All three of us in that row were nervous right now.

"May I have your number?" I asked, taking a second step. She showed mock anger, grabbed my phone and fed her number in it.

"Crew to stations for landing" cackled the pilot over radio. She was now looking at me, waiting for the question I'd failed to ask all those years ago. For some reason, after ten years of longing, business school, treks with strangers and meetings with Vice-Presidents, I still found myself scraping the depths for that ounce of courage to pop the question. I settled for something typical.

"If I ever want to ask you out, can I call you on this number?" I asked, trying to sound witty, but sounding sheepish, stupid and clueless all over again.

It was her turn to throw her arms up in exasperation. 

"I now know why you want to leave certain things unsaid......because you don't know how to say it" she exclaimed. "And for the record, if you were to ask me out, the answer would be yes" she blurted and started looking out of the window, blushing and determined to avoid eye-contact.

I felt relief wash all over me. We'd touched down and were speeding along the runway. As the rest of the passengers got busy to deplane, I chose to close my eyes, sit back and record the moment in the journal that forever kept running in my mind. "Life and its surprises" did have a pleasant ending, after all.

The plane came to a halt. My eyes were still closed. I felt a hand ruffling my hair with genuine affection. Bygones were bygones. It was the start of something new. And she ruffling my hair was a perfect start.

I opened my eyes to look at her. She was still staring out of the window, lost in thought. The hand ruffling my hair had been the old woman's. The jitters of landing out of the way, she seemed rather relaxed. She smiled at me and said "Be sure of yourself, my boy. You can do it." She then lowered her voice "She loves you...don't let her go again". She winked and deplaned.

She was still looking out of the window. Probably recording the moment in her own journal. I looked at her. She was beautiful, as ever. My heart skipped a beat. 

A journey had just ended. A journey had just begun....

                                                                                                       - 23rd December 2021.

 

 

 

The Next Door

The Next Door 

It was nice to observe that flutter of life gleaming through the blurred glass window one fine Monday morning. The window wasn't open. Blurred movement beyond it suggested that someone was finally breathing life into the house, making it a home. 

                                                      *****************************

The Next Door, had been empty ever since the pandemic struck. Nobody knew where our neighbours went. Or what happened. It wasn't that we interacted with them. We didn't even know their faces. Yet, their sudden absence seemed to allow this virus to make another point - score another goal - against humanity.

May led to July. July ushered in September. The empty Next Door didn't get our mindspace for most part. Yet there were those boring weekends -during the multiple lockdowns- when we looked out of our window into the now closed kitchen windows of the Next Door, sipping our evening coffee - and wondered what had become of the family. 

And then ruminate about the fifteen years we had spent as neighbours to multiple families. A family in which a woman my Ajji's age used to wait for Ajji to come down every summer from Mandya and then spend hours chatting through the windows. (Weirdly, they never invited each other home). When it used to be an office and I loudly (and jokingly) threatened my parents that I'd burn myself if I didn't pass Class 10 - only to attract an hour of friendly advice from the employees.. Then this family, where the lady of the home seemed to have struck a rapport with Amma, visited us once and never spoke to us again. We never got to see anyone from the last family that resided in the Next Door. The mystery continued when the house suddenly seemed vacant, one Sunday morning. 

The year turned a corner. We celebrated the New Year with whatever limited fervour the Virus bestowed on us. The Next Door continued to be empty. The Bengalurean summer which has now started announcing itself in mid-February, meant that my brother and I had to change the setting of our room quite a bit. My workstation now had a direct view of the living room window of the Next Door. A couple of pigeons played on the ledges of the window, finding some respite from the summer heat. And as day turned to night, the pigeons stood still, as still as the empty house.

                                             *************************************

It was a welcome change to notice the living room windows of the Next Door open. There was some hustle in the house as people brought in a fridge, a television, some cupboards and carton boxes  - all indications that someone was definitely moving in. In the evening, the lights in the living room were switched on for the first time in months. And the social life starved souls in our home, felt this small excitement of finally becoming neighbours again, to a new family.

We huddled every evening at coffee time to sneak a peek into their kitchen from our living room. The incandescent bulb lit up every evening at precisely the same time, but the kitchen window never opened. Our olfactory system craved for the aroma of the food that would escape at some point, giving us important insight into their food habits, from which Amma vowed to find out where they were from.

The family did begin to announce itself in subtle ways. Their terrace, that had been empty for multiple months now had shirts and sarees hanging out to dry every day. The living room window was more or less open through the day. And when I broke away from looking into the monitor to gaze at their living room window, there was an elderly woman who seemed to be sitting at the same place throughout the day. In the evenings, a couple of banian clad men sat around the elderly woman and there was small talk and laughter. 

Our terrace was Amma's favourite hangout for fresh air, as the second wave seemed imminent. From her vantage point she gathered that the family had two middle aged women - who came to their terrace to dry clothes and spices. Apparently there was a couple of times they made eye contact, but the two women didn't seem too eager to smile. "It's only a matter of time" Mother said, as we sipped our evening coffee. "See..their kitchen window is open today!" 

It was indeed. The bulb was on and the window wide open. And a few minutes later, the splash of spices into the Tava and the hiss of cooking oil was unmistakable. As our neighbours fried ginger and garlic, the tangy aroma wafted into our home. "North Indian Curry!" my brother and I exclaimed. We were as delighted as though they'd invited us to dine with them. May be that would be a reality at some point! We just had to make sure they were vegetarian!

                                                   **************************************

Slowly but surely, we grew accustomed to their presence. There were no smiles or greetings yet. But there was an unspoken familiarity that brewed as tacitly as the second wave. The younger of the two men seemed to be well versed with the Dholak. During the weekends, we would unexpectedly hear a couple of rhythms and our feet tapped the floor in silent appreciation. In the evenings, they would switch on the television and Bollywood melodies from the nineties and the early millennium would provide a good break from the monotony of work related calls. Though we never spoke to each other, it was now mutual knowledge that we would casually look at each other's windows, as though acknowledging the presence of the other family. I rather looked forward to the evenings, when their kitchen got active and the spices got frying. The aroma was a welcome appetizer. For some reason, their living room light remained switched on throughout the night. I would realise a couple of months later, that the light radiated the warmth of company and presence and I had grown rather used to it.

                                                  *************************************

It came as a bit of a surprise to see that their windows were still bolted tight, one Wednesday afternoon. The situation in Bengaluru had started going south again. The increasing frequency of ambulance sirens and the increasing intensity in the cacophony of news anchors meant that the Virus was pulling the system down all over again - albeit more resolutely than last time. The silence at the Next Door was not a welcome sign at all. We were not friends. We didn't know their names or their town or anything that would make us their acquaintances. Yet, they were our neighbours. A part of us started working all on possible theories as to why the windows were boarded up and all signs of life vanished overnight. A part of us was disappointed that their disappearance now meant that even the pretence of a social life now ceased to exist for us. 

Our evening coffee was again full of speculation. Amma walked the terrace, always looking for some sign that would betray why the family went missing. If only I had acquainted myself with the Dholak guy who seemed my age, we could have shared numbers and he would probably be just a call away. My call of concern would probably pave way to a lasting friendship between the families. We would eventually exchange BisiBele Bath and Paneer curry through the windows.

                                             ******************************************

The Friday morning a week later put an end to our speculation. The windows of the Next Door were wide open. Something was amiss though. The elderly lady wasn't seen at her usual place, staring at our room. The television wasn't switched on. The kitchen windows were open too. Yet there was no hissing garlic and ginger spice. The ladies seemed to be hurrying from the kitchen to the living room and back. 

And sometime in the afternoon, I saw the older of the two men sitting near the window. His head bald. His eyes tired and a little empty. He didn't seem to mind my staring at him at all. It was a while before one of the women pulled him away from the window and closed the window in a hurry - lest we notice their collective sadness. Amma came back from her terrace walk in the evening and told us that the family had perhaps washed all clothes they had and hung them out to dry. All of it pointed to only one event. 

For some reason, we felt sombre. Throughout the next day, we spoke in hushed voices. Our television was on only at minimal volume. We wanted to know more about what had happened, understand how the elderly woman had passed. Be of some support to our neighbours. But we only knew them...and we didn't know them. As I went to bed that night, I could see that their living room light was switched off around eleven. It was probably kept on throughout the night in earlier times, because the elderly woman had wanted it to be that way.

                                        *********************************************

We woke up Sunday morning to find the windows boarded up all over again. In the television and newspapers was news of the impending lock down that would kick in from Monday. Visuals of people scrambling for beds and oxygen brought back last year's anxiety all over again. Images of people leaving the garden city in hordes left us speechless. Perhaps amongst the latter were our neighbours. 

When I went to bed that night, I stood by the window of our room and looked at the living room windows of the Next Door. The closed windows and the darkness beyond was definitely a void -a void from the loss of company. And weirdly, company that we never completely acknowledged. 

The pigeons came back to spend their night on the ledges. I would initiate a conversation with the family once they returned.

                                                                                                          - 19th May 2021

   

ಕಲ್ಬೆಂಚು

 ಕಲ್ಬೆಂಚು 

ನನಗೂ ವಯಸ್ಸು ಎಂಭತ್ತು ಮೀರಿತ್ತು. ಊರುಗೋಲು ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದು ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಮೇಲಾಗಿತ್ತು. ಈಚೆಗೆ, ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಬರುವುದನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಮನೆ ಇದ್ದದ್ದು ಒಳ್ಳೆಯ ಬಡಾವಣೆಯಲ್ಲೇ. ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದವರೂ ಒಳ್ಳೆಯವರೇ. ಆದರೂ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಭಯ. ಮೊದಮೊದಲು ಏಕಾಂತ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಕ್ರಮೇಣವಾಗಿ ಏಕಾಂತ ಏಕಾಂಗಿತನವಾಯಿತು. ನಂತರ ಜನರ ಸಂಪರ್ಕವೆಂದರೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ರೇಜಿಗೆ. ಈಗ, ಜನರನ್ನು ಕಂಡರೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಭಯ. 

Easychairನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕಾನಡ ರಾಗದ ಆಲಾಪನೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಬೆಳಗಿನ ತಿಂಡಿ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ರಂಗಪ್ಪ ಊಟಕ್ಕೆ ತಿಳಿಸಾರು, ಅನ್ನ ಮಾಡಿ ಒಂದೆರಡು ಎಸಳು ಈರುಳ್ಳಿ ಕೂಡ Dining Table ಮೇಲಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದ. ನನ್ನ ಅತಿ ಸಣ್ಣ ಬೇಡಿಕೆಗಳೂ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದ್ದಿದ್ದರಿಂದಲೇ ನನ್ನವರೆಲ್ಲರು ದೂರವಾದಮೇಲೂ ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಗವಿತ್ತು. ಹೂ...ನನ್ನ ಅಸಹಾಯಕತೆಯು ಅದಕ್ಕೊಂದು ಕಾರಣವಿರಬಹುದು. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನನ್ನ ಊರುಗೋಲಿನ ನಂತರ ಈತನೇ ನನಗೆ ಮುಖ್ಯವಾದವನು. Important...not close. Close.. but not close enough.

Laptop ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಮೊಬೈಲ್ ರಿಂಗಣಿಸಿತು. ಮೆಡಿಕಲ್ ಸ್ಟೋರಿನಿಂದ ಕರೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. 

"ಹೇಳಿ"

"ಸಾರ್...ನಿಮ್ಮ ಔಷದಿ pack ಮಾಡಿದ್ದೀವಿ. " ಎಂದ ಅಂಗಡಿಯವ. 

"ಸರಿ, ಎಂದಿನಂತೆ ಮನೆಗೆ ಕಳಿಸಿ. "

"ಹುಡುಗ  ರಜೆಯಲ್ಲಿದಾನೆ ಸಾರ್.  ನೀವೇ ಯಾರಾದ್ರೂ ಬಂದ್ರೆ..."

"ಅಲ್ಲಯ್ಯ..ನಾನು ಬರೋದೇ..?ನೀನೆ ಬಾ..ಐವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಹೆಚ್ಚು ಕೊಡ್ತೀನಿ" ಮನೆಯಿಂದ ಕಾಲು ಆಚೆ ಇಡುವ ಶಕ್ತಿ, ತಾಳ್ಮೆ ಎರಡೂ ನನಗಿರಲಿಲ್ಲ. 

"ಇಲ್ಲ ಸಾರ್. ಬೇಕಿದ್ರೆ ಯಾರ್ನಾದ್ರು ಕಳಿಸಿ. ಅಥವಾ ನೀವೇ ಬನ್ನಿ. ಇವತ್ತು ನನ್ನ ಬಿಟ್ರೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾರು ಇಲ್ಲ. " ಎಂದು ಗಡುಸಾಗಿ ಮಾತಾಡಿ ಸ್ಟೋರಿನವ ಫೋನ್ ಇಟ್ಟ. 

ಇತ್ತ ರಂಗಪ್ಪ ಮತ್ತೆ ಬರುವುದು ನಾಳೆ ಮುಂಜಾನೆ, ತಿಂಡಿ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ. ಹೊರಡುವಾಗ ಆತ "ಇದು ಬೆಳಗಿನ ಬಿಪಿ ಮಾತ್ರೆ. ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಔಷಧಿ ಕಳಿಸ್ತಾರೆ. ಅದ್ರಿಂದ ನೀವು ತೊಗೋಬೇಕು" ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೋಗಿದ್ದ. ಒಂದು ಹೊತ್ತು ಬಿಪಿ ಮಾತ್ರೆ ತಪ್ಪಿದರೆ ಪ್ರಾಣವೇನು  ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.  ಆದರೂ ಜೀವದ ಮೇಲೆ ವ್ಯಾಮೋಹ. ಊಟ ತಪ್ಪಿದರೂ ಮಾತ್ರೆ ತಪ್ಪಬಾರದು ಎಂಬ ನಿರರ್ಥಕ ಶಿಸ್ತು. ಒಂದು ಸಾರಿ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿಬಂದರೆ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ದಿನವೆಲ್ಲ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಬಹುದು ಎಂಬುದು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ಮೆಡಿಕಲ್ ಸ್ಟೋರ್ಗೆ ನಾನೇ ಹೋಗಿಬರಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. 

 ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಾಕ್ಷಣ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಬಿಸಿಲು ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಾಚಿತು. ಮನೆಯಾಚೆ ಕಾಲಿಟ್ಟು ಒಂದು ತಿಂಗಳಾಗಿರಬಹುದು. ಮನೆಯೊಳಗಿನ ಮಂದ ಬೆಳಕಿಗೆ ಕಣ್ಣು, ಮನಸ್ಸು, ಒಗ್ಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಹೊರಗಿನ ಬೆಳಕಿನ ಆಡಂಬರಕ್ಕಿಂತ ಮನೆಯ ಮಂದ ಬೆಳಕು ಹೆಚ್ಚಿನ ನೆಮ್ಮದಿ ನೀಡಿತ್ತು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಊರುಗೋಲು ಹಿಡಿದು ರಂಗಪ್ಪನನ್ನು, ಮೆಡಿಕಲ್ ಸ್ಟೋರಿನವನನ್ನು, ನನ್ನ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ಶಪಿಸುತ್ತ ಮೆಡಿಕಲ್ ಸ್ಟೋರಿನತ್ತ ನಡೆದೆ. 

ಸ್ಟೋರ್ ಇದ್ದದ್ದು ಮನೆಯಿಂದ ಅರ್ಧ ಮೈಲಿ ದೂರದಲ್ಲಿ. ಮನೆಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಬಂದು, ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆ ಹೊಕ್ಕು, ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಡೆದರೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ಕ್ರಾಸಿಂಗ್. ಅದನ್ನು ದಾಟಿದರೆ, ಬಲಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಮೆಡಿಕಲ್ ಸ್ಟೋರ್. ಈ ರಸ್ತೆ ದಾಟುವುದೊಂದೇ, ಈ ಅರ್ಧ ಮೈಲಿ "ಯಾತ್ರೆ"ಯ ತೊಂದರೆ. ಯೌವ್ವನದಲ್ಲಿ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಸರಾಗವಾಗಿ ಹತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ, ಈಗ ರಸ್ತೆ ದಾಟುವುದೆಂದರೆ ವಿಪರೀತ ಭಯ. ಜೊತೆಗೆ ಮುಜುಗರ. ಯಾರನ್ನಾದರು ಸಹಾಯ ಬೇಡಬೇಕು. ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿದು ರಸ್ತೆ ದಾಟಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಪರಿಚಯವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರು ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಮುಟ್ಟಲು ಬಿಡಬೇಕು. ನಂತರ ಕೃತಕ ಕೃತಜ್ಞತೆಯ ನಗು. ಸಹಾಯ ಮಾಡುವವರಿಗೂ ಒಂದು ಸ್ವಾರ್ಥವಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ವಾದ. ನಾನು ನನ್ನ  ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ರಸ್ತೆ ದಾಟಬೇಕು. ಅವರು, ಅವರ ಆತ್ಮತೃಪ್ತಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಕೈ ಹಿಡಿದು ದಾಟಿಸುತ್ತಾರೆ. You can  assist only those who want your assistance. 

ಆ ದಿನ  ನನ್ನನ್ನು ರಸ್ತೆ ದಾಟಿಸಿದ್ದು ಒಬ್ಬ ಮಧ್ಯ ವಯಸ್ಕ. ನನ್ನ ಮಗ ಕಿಶೋರನಿಗೂ ಇವನಷ್ಟೆ ವಯಸ್ಸಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವನ ಮುಖ ಈತನಿಗಿಂತ ಎಷ್ಟೋ ಕಳೆಯಾಗಿದೆ. Ph.D ಮಾಡಿರುವವನ ಕಳೆ. ದೇಶಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಿ, ಕೋಶವನ್ನು ಓದಿದ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಯ ಕಳೆ . ವಾರಕ್ಕೊಂದು ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಮಗನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಿರುವವನ ಕಳೆ. ದೇಶವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಪರದೇಶಿಯಾಗಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿ-ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ಮೆರೆಯುತ್ತಿರುವವನ ಕಳೆ. 

ರಸ್ತೆ ದಾಟಿಸಿದ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರಿಂದ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮರೆಯಾದ. ಆದರೆ ಮಗನ ಮುಖ ಮಾತ್ರ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆಯೇ ನಿಂತಿತ್ತು. ಮೈ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಕೊಡವಿಕೊಂಡು ಮೆಡಿಕಲ್ ಸ್ಟೋರ್ ಕಡೆಗೆ ನಡೆದೆ. 

ಸ್ಟೋರಿನಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಅಂಗಡಿಯವ ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತು ಹಿಡಿದ. ಮೊದಲೇ ಔಷಧಿಗಳನ್ನು pack   ಮಾಡಿದ್ಧ. ನಾನು ಪ್ಯಾಂಟ್ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಹಣ ಇರುವುದು ಖಾತ್ರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಕಿಶೋರ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ Wallet ಉಪಯೋಗಿಸಲು ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿ ಸೋತಿದ್ದ. ಸಂಪಾದನೆ ಮಾಡಿದ್ದ ಅಲ್ಪ-ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣವನ್ನು ಜೋಪಾನ ಮಾಡಲು ಮತ್ತೆ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ Wallet ಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಮೇಯವೇನು ಇಲ್ಲವೆಂಬುದು ನನ್ನ ವಾದ. ಹಣ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಜೋಪಾನ ಮಾಡುವ ಶಿಸ್ತು ತಾನಾಗಿಯೇ ಬರುತ್ತದೆ. 

"ತಪ್ಪು ತಿಳಿಬೇಡಿ ಸಾರ್.. ಇವತ್ತು ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟರೆ ಯಾರು ಇಲ್ಲ.." ಎಂದ ಅಂಗಡಿಯವ, ಔಷಧಿ ಪ್ಯಾಕೇಜ್ ಕೊಡುತ್ತ.

"ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ" ಎಂದೇ ನಾನು, ದುಡ್ಡು ಎಣಿಸುತ್ತ. ಅಂಗಡಿಯವನಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ಹೊರಟೆ. 

"Thank You Sir. Sorry for the inconvenience" ಎಂಬ ಅವನ ಮಾತಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೇನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. 

 ಮೆಡಿಕಲ್ ಸ್ಟೋರಿಗೆ ಬರುವಾಗ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅಥವಾ ನಾನು ಗಮನಿಸಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ನನ್ನ ಕಣ್ಮುಂದೆಯೇ ನಿಂತಿತ್ತು -  ಆ ಕಲ್ಬೆಂಚು. ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತ ಅದರ ಮುಂದೆ ನಿಂತೆ. ಸಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಬಣ್ಣ ಬಳಿದಿರಬೇಕು. ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಎಡಬದಿಯಲ್ಲಿನ ಆನೆಯ ಕೆತ್ತನೆ; ಬಲಬದಿಯಲ್ಲಿನ ಸಿಂಹದ ಕೆತ್ತನೆ ಈಗಲೂ ಜೀವಂತವಾಗಿತ್ತು. ಒರಗುವ ಕಲ್ಲಿಗೆ ಎಲೆಗಳ ಕೆತ್ತನೆ. ಸುಮಾರು ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರವೂ ಕಲ್ಬೆಂಚಿನ ಕಾಲುಗಳು ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಿದ್ದವು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಬಿಸಿಲಿನ ತಾಪದೊಂದಿಗೆ ಹುದುಗಿದ್ದ ನೆನಪುಗಳ ಒತ್ತಡ ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಸಿಯುತ್ತಿತು. ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಕಲ್ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತೆ.  

                                                       **************************

" ಊಟ ಮಾಡು ಕೃಷ್ಣ" ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ಹಿಂದೆ ಅನ್ನದ ಪಾತ್ರೆ ಹಿಡಿದು ಓಡಿಬರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇಡೀ ಬಡಾವಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದದ್ದು ಬಹುಶಃ ನಾಲ್ಕು ಮನೆ. ಮನೆ ಮುಂದೆ ದೊಡ್ಡ ಮೈದಾನ. ಮೈದಾನದ ಒಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಕಲ್ಬೆಂಚು. ಅದರ ಮೇಲಿನ ಆನೆ ಸಿಂಹಗಳ ಕೆತ್ತನೆಯೆಂದರೆ ಏನೋ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಆಕರ್ಷಣೆ. ನಿಜವಾದ ಆನೆ ಸಿಂಹ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮರದ ಬೊಂಬೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡಿ ಬೇಸರವಾಗಿತ್ತು. ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದ ನನಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಕಲ್ಬೆಂಚಿನವರೆಗು ಓಡುವುದೇ ಒಂದು ಆಟವಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಆಗತಾನೇ ನೆಟ್ಟಿದ್ದ ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದ ಬಾವುಟ ನೋಡುವುದು ಮತ್ತೊಂದು ಖುಷಿ. ಊಹೂ...ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದ ನನಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಿತ್ತೆಂದಲ್ಲ.  ಊಟ ಮಾಡಿಸುತ್ತ ಅಮ್ಮ ಬಾವುಟದಲ್ಲಿನ ಬಣ್ಣಗಳ ಹೆಸರು ಹೇಳಿಕೊಡುತಿದ್ದಳು. "ಕೇಸರಿ, ಬಿಳಿ, ಹಸಿರು" ಮನದಟ್ಟಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಹುಳಿಯನ್ನ ಮುಗಿದು ಮೊಸರನ್ನ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ವೇಳೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಗೆ. ಆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ಊಟದ ಕಡೆಯ ತುತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಹಠ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಹಠ ತಾಳಲಾರದೆ ಅಮ್ಮ ಕಡೆಯ ತುತ್ತು ಕಾಗೆಗೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು. "ಬಳಿದು ಭಾಗ್ಯವಂತನಾಗು" ಎಂದು ಅಮ್ಮ ಯಾರಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು ಎಂದು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆ ಭಾಗ್ಯ...ಆ ಕಾಗೆಯದ್ದೇ ತಾನೇ?

                                                       ****************************

"ಸಾ...ಧಿಂ..ಚನೇ  ..." ಎಂದು ಕಲ್ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಸಂಗೀತಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ವಯಸ್ಸು ಹದಿನೇಳಿರಬೇಕು. ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನರಸಿಂಹ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಬಳಿ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಟ್ಟತಾಳ ವರ್ಣಗಳನ್ನು ಒಂದು ಸ್ವರವು ಮರೆಯದಂತೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಪಂಚರತ್ನ ಕೃತಿಗಳ ಪಾಠ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದು. 

ಮೇಘ "ಸಾಧಿಂಚನೆ.." ಕಲಿಯಲು ಶುರುಮಾಡುವುದರೊಳಗೆ ನಾನು ಅದೇ ಹಂತ ತಲುಪಬೇಕು ಎಂದು ಮೂರು ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಶ್ರಮ ಪಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡುವಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಸಮಕ್ಕೆ ಪಾಠ ಕಲಿತರೆ ಅವಳು ಹಾಡುವ ಪಾಠಕ್ಕೆ ನಾನೂ ದನಿಗೂಡಿಸಬಹುದು- ಎಂಬ ಸಣ್ಣದಾದ ದೊಡ್ಡ ಆಸೆ. ಹಾಡಿನ ಜೊತೆ ದನಿಗೂಡಿಸುತ್ತ, ನಂತರ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ನಕ್ಕು, ಹೆಸರು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಸಂಗೀತದ ಬಗೆಗಿನ ಸಂದೇಹಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತ ಸಲುಗೆ ಬೆಳೆಸಿ....ಸರ್ಕಾರದ ಪಂಚವಾರ್ಷಿಕ ಯೋಜನೆಗಳಷ್ಟೇ ಮಹತ್ತರವಾಗಿತ್ತು ನನ್ನ ಯೋಜನೆ ಕೂಡ. 

ಕಲ್ಬೆಂಚು ಈಗ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಮೈದಾನದ ಸುತ್ತ ಬಡಾವಣೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿತ್ತು. ಮೈದಾನದ ಒಳಗಿನಿಂದ ರಸ್ತೆಗಳನ್ನು ಕೊರೆದಿದ್ದರು. ಯಾರೋ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ engineer ಕಲ್ಬೆಂಚಿನ ಹತ್ತಿರ ರಸ್ತೆ ಸಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಕಲ್ಬೆಂಚು ಇನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿತ್ತು. 

ಮೇಘ ಸಂಗೀತ ಪಾಠ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಕಲ್ಬೆಂಚನ್ನು ಹಾದುಹೋಗಬೇಕೆಂಬುದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಪ್ರತಿ ಗುರುವಾರ ಅವಳು ಬರುವ ಅಂದಾಜು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಕೂತು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವಳು ದೂರದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಇನ್ನು ಪಕ್ವವಾಗಬೇಕಿದ್ದ ಸಂಗೀತ ಏರು ಪೇರಾಗುತ್ತಿದ್ದುದೇ ಹೆಚ್ಚು. ಆದರೂ ಮನಸ್ಸು "ನನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಸರಿ ಮಾಡಲಾದರೂ  ಆಕೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಿಲ್ಲಬಾರದೇ" ಎಂದು  ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. 

ಆ ದಿನ ಅವಳಿಗೆ ಏನನ್ನಿಸಿತೋ. ನನಗಂತೂ ಯಾವ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ನಾನು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಮೈಮರೆತು ಹಾಡುವಾಗ ನನ್ನ ದನಿಯ ಜೊತೆ ಆಕೆಯ ದನಿಯೂ ಸೇರಿತು. ನರಸಿಂಹ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಆಕೆಯ ದನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೆ, ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ. ತೆರೆದ ಬಯಲಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಧ್ವನಿ ಮತ್ತೂ ಇಂಪಾಗಿತ್ತು. ಸಣ್ಣದಾಗಿ ನಗುತ್ತ "ಸಾ...ಧಿಂ..ಚನೇ..." ಎಂದು ಮೇಘ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು! ಅವಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಪಲ್ಲವಿಯ ನಂತರ ಹಾಡು ನಿಲ್ಲಿಸಲೇಬೇಕಾಯಿತು. ಹಾಡು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ಮೇಘ ಸಣ್ಣ ಮುಗುಳ್ನಗೆ ನಕ್ಕು ಅಲ್ಲಿಂದ ನಡೆದು ಹೋದಳು. ಬಹುಶಃ ಹಾಡು ನಿಲ್ಲಿಸದಿದ್ದರೆ.....ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದಳೇನೋ?

                                                    *****************************

ಅಪ್ಪ-ನಾನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಆ ಕಲ್ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಮಿಡ್ಲ್ ಸ್ಕೂಲ್ನಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ನನ್ನ ತಮ್ಮನನ್ನು ಸಂಭಾಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಓದಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗಬಾರದೆಂದು ಕಲ್ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಬೀದಿ ದೀಪದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪನ ಮನೆಪಾಠ. English, ಗಣಿತ, ಕನ್ನಡ ಎಲ್ಲವು. ಹದಿಮೂರರ ಮಗ್ಗಿ ಮರೆತು ಏಟು ತಿಂದದ್ದು ಅಲ್ಲೇ. ಬಂಗಾಳದ ರಾಜಧಾನಿ ನೆನಪಾಗದೆ ಭಯದಿಂದ ಬೆಂಚಿನಿಂದ ಬಿದ್ದು ಮಂಡಿ ಗಾಯವಾದದ್ದೂ ಅಲ್ಲೇ. 

ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ "ಬಾ...ಆ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೂತು ಬರೋಣ" ಎಂದು ಅಪ್ಪ ಕರೆದರು. He was clearly feeling nostalgic that evening.  ಆ ವೇಳೆಗೆ ಬಡಾವಣೆ ಮತ್ತೂ ಬೆಳೆದಿತ್ತು. ಕಲ್ಬೆಂಚು  ಈಗ ಫುಟ್ಪಾತ್ ಮೇಲೆ. ಯಾರೋ ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಬಣ್ಣ ಬಳಿದಿದ್ದರು. ಆನೆ ಸಿಂಹಗಳ ಕೆತ್ತನೆ ಕಂಡಾಗ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳು ಮರುಕಳಿಸಿದವು. 

ಇಬ್ಬರೂ ಕಲ್ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕೂತೆವು. ನಾನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದುದು ಬಾಂಬೆಯಲ್ಲಿ. ವೈಶಾಲಿಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಿ ಕಿಶೋರ ಹುಟ್ಟಿದ್ದ. ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಇಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷಯ್ ಜೊತೆ. ತಿಂಗಳಿಗೆರಡು ಪತ್ರ. ಒಂದು ಟ್ರಂಕ್ ಕಾಲ್. ಆರು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಹತ್ತು ದಿನದ ಭೇಟಿ. ಸಹಜವಾಗಿ ನನಗೂ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಂತರ ಬೆಳೆದಿತ್ತು. 

"ಕಿಶೋರ ಚೂಟಿಯಾಗಿದಾನೆ...Smart Boy " ಎಂದರು ಅಪ್ಪ. 

"ಹೌದಪ್ಪ...ಐದು ವರ್ಷದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅವನು ಬುದ್ಧಿವಂತ" ಎಂದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಇಬ್ಬರು ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು. 

"ಬಾಂಬೆಯಲ್ಲಿ ಹಣಕ್ಕೇನು ತೊಂದರೆ ಇಲ್ಲ ತಾನೇ?" ಅಪ್ಪ ಕೇಳಿದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿಯಾದ ನನಗೆ, ಇಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೆಂದರೆ ಮುಜುಗರ. ಆದರೂ, ಅದು ಅಪ್ಪನ ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಮೂಡಿದ ಪ್ರಶ್ನೆ. 

"ಬಾಡಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ. ಈ ವರ್ಷದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ Promotion ಬಂದ್ರೆ.. ಅವನ ಸ್ಕೂಲ್ ಖರ್ಚು ಕಳೆಯುತ್ತೆ. " ಎಂದೆ. 

"Very Good" ಮತ್ತೆ ಮೌನ. ಕೆಲಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಅವರೇ "ಅಲ್ಲಿ ಸಮಯ ಹೇಗೆ ಕಳೀತೀರ?" ಕೇಳಿದರು. 

"ಅಲ್ಲೇನು.. ಸೋಮವಾರದಿಂದ ಶುಕ್ರವಾರದವರೆಗೆ ಕತ್ತೆ ಥರ ದುಡಿಯೋದು. ಶನಿವಾರ ವೈಶಾಲಿಗೆ ಸಹಾಯ. ಭಾನುವಾರ.... I am Kishore's Father....ಅವನು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಕುಣಿಬೇಕು. ಆರು ತಿಂಗಳು ಕಳೆಯೋದೆ ಗೊತ್ತಾಗೊಲ್ಲ.." ಎಂದು ಸಣ್ಣದಾಗಿ ನಗುತ್ತ ಹೇಳಿದೆ. 

"ಹೂ.. ಭಲೆ" ಅಪ್ಪ ತಲೆದೂಗಿದರು. ಮತ್ತೆ ಮೌನ. ಬೀದಿ ದೀಪದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನ ಚಡಪಡಿಕೆ ಅವರ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಹಾದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದೆ. 

ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಆಳವಾದ ಸಂಭಾಷಣೆ, ಮಾತುಕತೆಗಳು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ. ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ಸಲೀಸಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಅಪ್ಪನ ಬಳಿ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಅಷ್ಟೇ, ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ತಮಾಷೆಯೇ ಹೆಚ್ಚು - ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ. ಇಂದು ಏನೋ ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಷಯ ಹೇಳಲು/ಕೇಳಲು ತವಕಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.  

"ಕೃಷ್ಣ...ನೀನು, ವೈಶಾಲಿ, ಕಿಶೋರ..ಎಲ್ಲ ಇಲ್ಲೇ ಬಂದು ಯಾಕಿರಬಾರದು?" ಎಂದು ಅಪ್ಪ ಆಸೆ ಅಸಹಾಯಕತೆ ಬೆರೆತ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದರು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವರ ವಯಸ್ಸು ಎದ್ದು ಕಾಣುತಿತ್ತು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಈಗ ಹೇರಳವಾದ ಬಿಳಿ ಕೂದಲು. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಒಳ ಹೋಗಿದ್ದ ಕೆನ್ನೆ, ಕ್ಷೀಣಿಸಿದ್ದ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿನ ಚೈತನ್ಯ - ಎಲ್ಲವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದೆ. 

ಆದರೂ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಕೆಲಸದ ಒತ್ತಡ. ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆ. ಆರು ವರ್ಷ ಬಾಂಬೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೆ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆ ತಲುಪುವ ಅವಕಾಶ. ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ, ವೈಶಾಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೆಮ್ಮೆ. ಕಿಶೋರನಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಭವಿಷ್ಯ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನನ್ನು ನೋಡಲು ಆರು ತಿಂಗಳ ಬದಲು ಮೂರು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಬಂದರಾಯಿತು. ವಾರಕ್ಕೊಂದು ಟ್ರಂಕ್ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದರಾಯಿತು. 

ಇವೆಲ್ಲ ಸಮಜಾಯಿಷಿ ನೀಡಿ ಅಪ್ಪನ ಆಸೆಯನ್ನು ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮುಂದೂಡಿಸಿದೆ. ರಜೆ ಮುಗಿಸಿ ಬಾಂಬೆ ತಲುಪಿದೆ. ಮಾತಿನಂತೆ ವಾರಕ್ಕೊಂದು ಟ್ರಂಕ್ ಕಾಲ್ ಶುರುವಾಯಿತು. ಎರಡು ಟ್ರಂಕ್ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದೆ. ಮೂರನೇ ಟ್ರಂಕ್ ಕಾಲ್ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. 

                                                    ********************************

"ಕಿಶೋರ-ಶ್ರುತಿ ಹೊರಡ್ತಾಇದಾರೆ ಕಣೋ " ರಸ್ತೆಯ ಆ ಬದಿಯಿಂದ ಕೂಗಿದ ಅಕ್ಷಯ್. ವೈಶಾಲಿ ನಾನು ಕಲ್ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕೂತಿದ್ದೆವು. ಘಂಟೆ ರಾತ್ರಿ ಒಂಭತ್ತು ಮೀರಿತ್ತು. 

"ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಬಂತು ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಬನ್ನಿ, ಅವರಿಬ್ರನ್ನ ಕಳಿಸೋಣ" ಎಂದಳು ವೈಶಾಲಿ, ಅಪೇಕ್ಷೆಯಿಂದ. ನನ್ನ ಕೋಪ ತಣ್ಣಗಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. 

"ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಆಶೀರ್ವಾದದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದ್ದ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನ ಮದುವೆಯಾದ ಮೇಲೆ...."ಮುಂದೆ ಏನೂ ಮಾತಾಡಲು ತೋಚಲಿಲ್ಲ. 

ಒಂದು ವಾರದ ಹಿಂದೆ ನಾನೇ ನಿಂತು ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿದ್ದು ನಿಜ. ಅವನ ಪ್ರೀತಿಗೆ, ಮದುವೆಗೆ, ವೈಶಾಲಿ, ಅಕ್ಷಯ್ನ  ಕುಟುಂಬ ಎಲ್ಲರೂ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ ಬೇರೆ ವಿಧಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದರೊಂದಿಗೆ ರಾಜಿಯಾಗುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ನನಗಿನ್ನೂ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. 

"ಅವಳಿಗೇನು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ..? ಲಕ್ಷಣವಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಅಮ್ಮ ಹಿಂದು. ಅಪ್ಪ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್. ತಪ್ಪೇನು? ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕಾರವು ಅವಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬರುತ್ತೆ. ಕ್ರಮೇಣವಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಟ್ರಾಯಿತು." ಎಂದು ವೈಶಾಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಿಳಿ ಹೇಳಿದಳು. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಹೊಂದಿಕೊಂಡ ರೀತಿ, ವೇಗ ಎರಡೂ  ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಗಿತ್ತು. ಒಬ್ಬನೇ ಮಗನ ಮದುವೆಯ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಆ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹಿಂದೆ ಉಳಿದೆ ಎಂಬ ನಾಚಿಕೆ ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು. 

"ಆದರೆ...ಆದರೆ..ಮದುವೆಗೆ ಮುಂಚೆ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಏನಿತ್ತು ಅವನಿಗೆ..?" ಎಂದು ವಾದಿಸಿದೆ. 

"ಆಹಾ..ಇದೆಂಥ ವಾದ ನಿಮ್ಮದು? ನೀವು ಹದಿನೇಳನೆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಮೇಘ ಅನ್ನೋಳನ್ನ  ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದು?" ಎಂದು ವೈಶಾಲಿ ಮರುಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿದಳು. ಅವಳ ತುಟಿಯಂಚಿನಲ್ಲಿ ಮೂದಲಿಸುವ ತುಂಟ ನಗು. ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕಳೆದಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಮಧ್ಯೆ ಯಾವ ರಹಸ್ಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮೇಘಾಳ ಬಗ್ಗೆ ನಾನೇ ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಆಕೆಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ಅವಳ ನಗುವನ್ನು ಕಂಡು ಮನಸ್ಸು ಎಷ್ಟೋ ಹಗುರವಾಯಿತು. ಆದರೂ ಕೋಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಬಾರದೆಂಬ ಹಠ. 

ಮತ್ತೊಂದು ವಾದ ಹುಡುಕುವುದರೊಳಗೆ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿಯೊಂದು ಕಲ್ಬೆಂಚಿನ ಬಳಿ ಬಂದು ನಿಂತಿತು. ಕಿಶೋರ ಶ್ರುತಿ ಕಾರಿನಿಂದ ಇಳಿದರು. ಇಬ್ಬರ ಮುಖದಲ್ಲು ಹೊಸ ಜೀವನದ ಉತ್ಸಾಹ. 

"You know Shruthi...ಈ ಕಲ್ಬೆಂಚು ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಆಸ್ತಿ. It's almost family heirloom. ನಾವೆಲ್ಲರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯೋದ್ರ ಜೊತೆ ಇಲ್ಲೂ ಬೆಳೆದ್ವಿ" ಎಂದು ಕಿಶೋರ ಕಲ್ಬೆಂಚನ್ನು ಶ್ರುತಿಗೆ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ. 

"ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ನೀವು ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದದ್ದು ಒಳ್ಳೇದೇ ಆಯಿತು. ಫ್ಲೈಟ್ಗೆ ಹೊತ್ತಾಯಿತು. ಆಶೀರ್ವಾದ ಮಾಡಿ" ಎಂದು ಇಬ್ಬರೂ ನಮಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು. ತುಂಬು ಮನಿಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಹಾರೈಸಿದರೂ ನಾನು ಅದನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. "ಒಳ್ಳೇದಾಗ್ಲಿ.." ಎಂದೆ. ವೈಶಾಲಿ ಶ್ರುತಿಯನ್ನು ತಬ್ಬಿ ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟಳು. ಇಬ್ಬರೂ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರು. ನಾನು ತಡೆಯಲಾರದೆ "ಆಗಾಗ ಫೋನ್ ಮಾಡು ಕಿಶೋರ್" ಎಂದೆ. ವೈಶಾಲಿ ನನ್ನನೇ ನೋಡುತ್ತಿರುವುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಹೊರಟು ಕಣ್ಮರೆಯಾಯಿತು. ನಾನು ವೈಶಾಲಿ ಮತ್ತೆ ಕಲ್ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತೆವು. 

"ಸಾ...ಧಿಂ..ಚನೇ  ..." ಎಂದು ವೈಶಾಲಿ ತುಂಟತನದಿಂದ ಗುನುಗಿದಳು. ನಾನೂ ನನ್ನ ದನಿ ಸೇರಿಸಿದೆ... 

                                                      *********************************

ಕಿಶೋರನ ಮದುವೆಯಾದ ಮೂರು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ವೈಶಾಲಿ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದಳು. ಸಹಜವಾದ ಜ್ವರಕ್ಕೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಸೇರಿದ ಅವಳ ಆರೋಗ್ಯ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕುಸಿದು ಹದಿನೈದು ದಿನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವು ಮುಗಿದುಹೋಯಿತು. ಲಂಡನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಕಿಶೋರ್ ಬರುವುದರೊಳಗೆ ಅವಳ ದೇಹವನ್ನು ಸುಟ್ಟಾಗಿತ್ತು. "ಕಿಶೋರ್ ಬರ್ತಿದಾನೆ ತಾನೇ?"ಎಂದು ಕೇಳಿ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದ್ದ  ವೈಶಾಲಿ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಯಲೇ ಇಲ್ಲ. 

ಆಗ ಕಿಶೋರನಿಗು  ನನಗು ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೊಬ್ಬರಿಗೆ ನಿರರ್ಥಕವಾದ ಕೋಪ. ಇನ್ನು ಬೇಗ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಅವನು. ಅಷ್ಟು ಕಾಳಜಿಯಿದ್ದರೆ ಇದ್ದು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ನಾನು. ಅಕ್ಷಯ್ ಸೇತುವೆಯಂತೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ನಿಂತು ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳಿಗೂ ನೆರವಾದ. 

ಮೂರು ವಾರ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಕಿಶೋರ್ ಶ್ರುತಿ ಲಂಡನ್ನಿಗೆ ವಾಪಸ್ಸಾದರು. ಇನ್ನಾರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಮಗುವೊಂದನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿರುವ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಹೊರಡುವಾಗ ಕಿಶೋರ್ ಹೇಳಿದ. ಲಂಡನ್ನಿನಲ್ಲಿ   ಕೆಲಕಾಲ ಬಂದಿರಲು  ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿದ. 

                                                  **********************************

ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಬಿಸಿಲು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಸಂಜೆಯೆಡೆಗೆ ತಿರುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಗಿಜಿಗಿಜಿ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಮತ್ತದೇ ಎಂಭತ್ತರ ಮೈಭಾರ. ಆದರೆ ಯಾವುದೋ ಲೋಕ ವಿಹರಿಸಿ ಬಂದಷ್ಟು ಹಗುರವಾಗಿತ್ತು ಮನಸ್ಸು. ಏನೋ ನೆಮ್ಮದಿ. 

ದೂರದಲ್ಲಿ ರಂಗಪ್ಪ ನಡೆದು ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಮುಖದಲ್ಲಿ ಗಾಬರಿ. ಕಲ್ಬೆಂಚಿನ ಬಳಿ ಬಂದವನೆ

"ಮನೆಗೆ ಹೋದ್ರೆ ಬೀಗ ಹಾಕಿತ್ತು. ಹುಡುಕಿ ಹುಡುಕಿ ಸಾಕಾಯಿತು. ಸಧ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿದ್ರಲ್ಲ. ನಡೀರಿ." ಎಂದು ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿದೆಬ್ಬಿಸಿ ಮತ್ತೊಂದರಲ್ಲಿ ಔಷಧಿಯ ಪ್ಯಾಕೇಜ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ. 

ಮತ್ತೆ ರಸ್ತೆ ಕ್ರಾಸ್ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ರಂಗಪ್ಪನೇ ಕೈ ಹಿಡಿದು ದಾಟಿಸಿದ. ರಸ್ತೆ ದಾಟುವಾಗ ಅವನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಅಲ್ಲೂ ಕಿಶೋರನ ಮುಖವೇ ಕಂಡಿತು. 

ರಸ್ತೆ ದಾಟಿದ್ದಾಯಿತು. "ರಂಗಪ್ಪ....ಇವತ್ತು ಯಾಕೋ ಕಿಶೋರ ಬಹಳ ನೆನಪಾಗ್ತಿದಾನೆ ಕಣಪ್ಪ.. " ಎಂದೆ. 

"ಓಹೋ ಅದಕ್ಕೆ ಇರ್ಬೇಕು...ಅವ್ರೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ರು" ರಂಗಪ್ಪ ಹೇಳಿದ. ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಕಿಶೋರ್ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಫೋನ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಶನಿವಾರ. ಈ ಸರಿ ಬುಧವಾರವೇ ಯಾಕೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದ? 

"ಏನಂತೆ?" ಕೇಳಿದೆ. 

"ಮನೆಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ರಂತೆ. ನಿಮ್ಮ ಮೊಬೈಲಿಗೂ. ಎರಡು ಕಡೆ ಎತ್ತ್ಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ಗಾಬರಿ ಇಂದ ನನಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ರು." 

ನಾನು ಮೊಬೈಲ್ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಮರೆತು ಬಂದಿದ್ದೆ. "ಸರಿ... ಏನಂತೆ?" ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದೆ. ಅವತ್ತೇನೋ ಮಗನ ಬಗ್ಗೆ ವ್ಯಾಮೋಹ ಹೆಚ್ಚೇ ಇತ್ತು. 

"ಬರ್ತಿದ್ದಾರಂತೆ...ಈ ಶನಿವಾರ. ಒಂದು ತಿಂಗಳ ರಜೆಗೆ. ಸಧ್ಯ..ನನಗೆ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ  ದಿನ ಬಿಡುಗಡೆ" ನಗುತ್ತ ಹೇಳಿದ ರಂಗಪ್ಪ. 

ಎಂಥ ಒಳ್ಳೆ ಸುದ್ದಿ! ಮಗ ಎರಡು ವರ್ಷದ ನಂತರ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಮೊಮ್ಮಗಳು ಧ್ವನಿಗೆ ಈಗ ಆರೇಳು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿರಬೇಕು. ಅವಳನ್ನು ಕಲ್ಬೆಂಚಿಗೆ ಕರೆತಂದು ಕೂರಿಸಿ ಕತೆ ಹೇಳಬಹುದು. 

" ರಂಗಪ್ಪ... ಮೊಮ್ಮಗಳನ್ನ ಕಲ್ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಕತೆ ಹೇಳಬೇಕು.. ಪ್ರತಿ ಸಂಜೆ ನನ್ನನ್ನ ಕರಕೊಂಡು ಬರಕ್ಕಾಗುತ್ತ?" ಆಸೆಯಿಂದ ಕೇಳಿದೆ. ಯಾವ ಕತೆಗಳು ಅವಳಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಆಗಲೇ ಮನಸ್ಸಿ ನ್ನಲ್ಲಿ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದೆ. 

"ಆ ಮಗು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಇಲ್ಲಿವರೆಗು ಬಂದು.. ನಿಮ್ಮ ಹಳೆ ಕತೆಗಳನ್ನು  ಕೇಳಿದಳು...ಅದಾಯಿತು...."ಎಂಬ ರಂಗಪ್ಪನ ವ್ಯಂಗ್ಯ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳಲೇ ಇಲ್ಲ. 

                                                                                                              -   13th February 2021

 

The Merchant Of Dreams - Part 2

     The Merchant Of Dreams - Part 2

I didn't want to switch the lights on. I didn't want to open the door of my room. Amma kept knocking the door for a long time before she gave up. My father knocked on the door a couple of times. I ignored him. "Dinner is ready...you can join if you want to"  he said loudly and walked away. And then I was left with silence to talk to.

I opened my eyes slowly. As my eyes adjusted to the darkness, I could see someone sitting on the floor, a couple of metres from me. He had the look of empathy in his eyes, as though saying - "This happened to me too. You'll get over it"

                                                        ****************************

It had started out as such a fabulous day. I went to school in the morning. Class 10 was tough. But I was doing reasonably well. I scored more than eighty percent in the preparatory papers. I was sure I was peaking at the right time with my studies. And cricket. My hardwork for the last two years seemed to have paid off. Coach reckoned I was bowling well. That my skills were peaking and that my fitness had improved dramatically.  

I met my class teacher for a review. "You're doing well, Murthy. With some focus, eighty five would be a breeze. Anything more than ninety...you'll have to sweat it out. But I believe, you want to sweat it out on the cricket field. I see you have a bright future there. Don't give up!"

I was elated. If I could balance my studies along with cricket, there was nothing like it. I would complete Class 12 for sure. And then give it a shot for a couple of years to make it to the national side. I knew the odds were stacked heavily against someone like me. I was not raw talent - but sheer hardwork. My father was a clerk who worked ten hours a day six days a week to make sure we went to a good school.  But then, I had this dream. As the country celebrated a decade of Independence, my father and I were hooked to the radio commentary of India's many test matches. When we went to the barber's, my father always requested for old newspapers - from which the many scorecards, reports and pictures would enter my scrapbook.

Coach had called me for a discussion the same afternoon. 

"You need to attend state trials Murthy. They happen right after your boards. You have to spend more time fine tuning your action. And let's work on your yorker and bouncer from next week." His words were music to my ears. All I had to do was put in that couple of extra hours in the night for studies, so I could spend those two hours at nets in the evening. Life was planning things well for me.

I walked home deep in thought. In my mind were calculations on how best I could plan for my exams and my cricketing future so I could give my best at both. I was perfecting the seam position with the imaginary leather ball in my hand as my mind raced with formulas from trigonometry. Even the seam had to be held at forty five degrees to generate swing.

Father was already home. He was relaxing on the easy chair, eyes closed for a short nap. But his mind completely aware of everything around him. And his ears alert for the smallest of conversations.

"I have to spend two extra hours at school from tomorrow, Amma"  I told mother.

"Why is that so...with the Boards so close?" she asked.

"Net practice. Coach wants me to give a shot at state trials after the Boards"

" I don't get all this. Ask Appa. It's between you and him"

"Why now Murthy? Is it even the time to discuss all this?" Appa asked.

"Coach feels I'm doing well, Appa. He says I have age on my side. And my skills and fitness are peaking. You know the hat-trick I took a couple of months ago..right?" I blabbered. The look on his face meant he needed some convincing.

"Nothing doing. What are your preparatory scores?"

"I'm at eighty two Appa. With the work I'm putting in, Shantha Ma'am says eighty five is a breeze. But I'm setting my goal as ninety percent... Appa." I knew I had to put to myself under this pressure, if I wanted to attend the trials.

"Do you want to end up a clerk like me, Murthy? Or do you have a more worthwhile ambition?" Appa stood up, rage in his eyes. The home was silent now. Amma wouldn't intervene.

"I....I want to be a fast bowler..Appa" I blurted. I felt his rough hand slap my cheek the next moment. Tears streamed from my eyes. I wanted to tell myself it's because of the pain, not because one slap had caused irrevocable damage to my desires. 

"It's a game played by eleven men and watched by eleven crore fools. You are not training from tomorrow. And I don't want anything less than ninety percent in your Boards" Appa said, wagging his finger at me. I had never seen him that way before. He was towering over me. My younger brother watched from a corner. I felt small. 

"Teenagers and their tantrums..." he murmured in anger. And in an act of vengeful symbolism, he tore the scrap book I had meticulously built up over the last two years. I was shocked that he didn't even care that it was he who had helped with all the pictures and scorecards.

I was rattled. I sobbed uncontrollably for a couple of hours, crouching in the corner of my room. I didn't even want to switch on the lights. The searing pain of the slap had vanished long ago. But I figured the impact that it had would last for many years to come.

I opened my eyes slowly. As my eyes adjusted to the darkness, I could see someone sitting on the floor, a couple of metres from me. He had the look of empathy in his, as though saying - "This happened to me too. You'll get over it"

"Who are you...?" I asked, shocked to see a stranger in the room. I couldn't figure if he was for real. But he didn't seem dangerous. 

"Call me your friend...Murthy.." he said. He looked slightly older than me. Probably senior by about four years, I thought. He was clad in whites. It reminded me of the cricket field.

"That was a rough day wasn't it..?" he asked, smiling. I wasn't sure I liked him much. But I don't think it mattered to him.

"Yes...I have never seen Appa so furious. He seems serious about me not training from tomorrow. He even destroyed my scrap book" I said, in between sobs. 

"But..isn't it your dream to be a cricketer, Murthy?" the stranger asked. I was silent for a couple of minutes. Yes, it was my dream. But a greater fear  - the fear of my father - was crushing those dreams by the minute. Or was it the fear of the future? My father's statement on ambition had definitely made me think. At that stage of my life, I definitely wanted to be a cricketer. But what if I couldn't be one? What if I never got through all the trials? The rage in my father's eyes, the slap, the darkness that seemed to engulf me in this room...dreams that were flying like birds in the clear sky of my mind suddenly felt their wings clipped. 

"But I want to be a good son too...and a respectable citizen..." I said. It was my first surrender to the real world - a surrender people confused with maturity. 

"And get that ninety percent..?" he asked me, while slowly untying his gunny bag. Even in the darkness, he walked across to my cupboard and brought the leather ball with him.

"Tell me....can I be a cricketer?" I asked him. But my voice didn't have the purpose it had all these years.

"You can...but after all this, do you really want to?" he questioned, with a piercing look that seemed to search for the answer in my soul.

For the first time in two years, I was tongue tied. The "Yes" hesitated to form in my heart and obviously never came out of my mouth. He had his answer. He put the leather ball in his gunny sack and handed me a piece of paper. It seemed like a degree certificate. I didn't get what he was up to. But I guessed it meant that I had to focus on my academics from then on. He got up to leave.

"Wait a minute....who are you...? How do you know me....?" I asked  him, wanting to know he was real or the trick of a tired mind.

"They call me....The Merchant Of Dreams.....See you around" The Merchant evaporated into the darkness. 

                                                          *****************************

"You know what.....I scored ninety two percent in my Boards. Appa was obviously thrilled. He even said I could continue to play cricket in my free time, with friends. But I didn't bowl for two years after that...I  just couldn't." I sighed. We were back in my lawn. The Merchant was sipping the tea I'd prepared.

"Tell me Mr. Merchant....why did you have to take away those dreams?" I asked, my tone accusatory. I didn't have anything to lose that day.

"Did I take them away....Murthy? Or did you trade them with me?" it was as though he was expecting the question all along. 

I realised he had a point. On both occasions, I was fearful, insecure and worried about the future. 

"I was scared of failure Mr. Merchant. I was fearful for my Future. And you seemed to offer a more rational choice. I just grabbed at it." I said. "You shouldn't have offered the choice at all...."  I wanted The Merchant to accept some portion of the blame.

The Merchant burst into laughter. It broke the still silence of the night. He took his iPad and made notes all over again.

"What do you type in the iPad, Mr. Merchant? You didn't have it the last time we met..."  

"Mr. Jobs hadn't invented one the last time we met. He was a difficult man to trade with..Murthy. He didn't trade with me, infact."  he said, in a matter of fact tone. 

"That's beside the point Murthy. What you need to know....is that our Dreams walk hand in hand with our Fears. It's just that you chose to give up your Dreams because you couldn't face your Fears." 

"And trust me..." The Merchant continued "It's the case with most in this World...and that's why I thrive" There was a look on his face that told me he was a shrewd businessman.

"So...what do you do with my dreams...or anyone's dreams?" I asked. We finally seemed to be getting to the crux.

" I'm a trader Murthy. I trade your Dream with someone who wants it more than you do. He pays for me with his Dream. And I sell his Dream to the next person who wants it. I remember this home you built was once the Dream of a person who is now roaming the World. He wanted to see the World more than he wanted to settle. I gave it to him."

"And you would have a Dream too...wouldn't you...Mr. Merchant?"

The question seemed to unsettle him a little bit. I'd probed him with one question too many.

"I probably had too many Dreams, Murthy. I couldn't settle on one. Being 'The Merchant of Dreams', I get to live everybody's best Dreams for a little while, before I trade them.  But I can't keep a Dream that someone else wants with all their heart - that's the Golden rule. It's both a blessing and a curse"  It took me a while to comprehend his words. I was sure I would never understand him fully.

"Anyways...I come to you today with a gift. It's again, a Dream I traded with someone. But I thought you might like it." The Merchant opened his black briefcase and pulled out a document. He handed it over to me.

"Murthy Dream Homestays" the title of the document read. I look at The Merchant, surprised. I flipped through the pages. It was a business plan. Completely ready for execution. 

"Do you want to take this up?" The Merchant asked. "I'm a little guilty that the travel company didn't take off.."

I was definitely excited. My heart beat fast. I was seventy four. But age was just a number. I stayed alone in the magnificent home that I'd built. I could definitely turn that to a homestay. My business acumen was still strong. I could still hire, train and manage people to run the show. What if I couldn't help people travel to their favorite destinations? I could help them with a place to stay, when they visited their dream destination..

"I'll take this up..." I told The Merchant, with conviction. He beamed at me. And for the first time, we shook hands. I turned to look at my Home. I was already contemplating where I needed fix the signage. A mental map of single and double rooms, a library, a common area, a recreation area were already forming in my mind. I still had one question that I wanted to ask The Merchant...

"Thanks a lot, Mr. Merchant....but who do you work for, anyway?" I asked him. There was no response. I turned to face him. As always, he had disappeared into thin air. 

I rang my son in Delhi. "Son....I want to start a business..."

                                                                                                  - 09th May 2020

* Image by Emrah Tolu at Pexels

The Merchant Of Dreams - Part 1

The Merchant Of Dreams - Part 1

He sat down in front of me. The Merchant of Dreams. He was at least as old as I was. Yet, he looked generations young. As young as he was when I first met him. And I'm in my mid seventies. Still walking and talking - my kin tell me that I do a lot of the latter these days. The Merchant looked rather sophisticated that day - clad in a three piece suit complete with a blazer and tie. He placed his iPad on the tea table. We were sitting in the lawn at our home. I had built that home about a decade ago - assiduously working through my thirties, forties and fifties with that single dream of having a  home that my wife would be proud of and my children would inherit. I looked at the marble pillars that supported the gracious structure from the neatly mowed green lawns where I was sitting with The Merchant. Satisfaction welled up within me. The Merchant of Dreams smiled.

"Murthy...we meet again!" he said, with enthusiasm.

"Mr. Merchant...it's nice to see you after....thirty years..?" I asked, not quite remembering our last date. Our conversation was fresh in my mind though.

"Forty...Murthy. Forty long years."

"You look quite the same though, Mr. Merchant." I said, already impressed with his attire and the poise with which he carried himself.

Both of us knew he wasn't here for small talk. The Merchant was too busy for the mundane. That he had afforded the couple of statements was testimony to our cordial relationship.

"I remember our last conversation clearly...Murthy. It was a peculiar conundrum wasn't it? Your Life's dream was to become an entrepreneur, helping people realise their dream holidays with a travel company . But then, you traded them for the dream to build your own home. How do you like it today?" he picked up his iPad to make notes.

"Dreams...Mr. Merchant.." I chuckled. "Forty years later... this reality itself is a dream isn't it? My own home. Sipping tea with you...like friends. I've made my parents proud. My wife spent a few happy years here before she passed. My children have something to inherit. I retired as Senior Manager and earned respect at office. I can still see and hear clearly..."

For a moment, I felt I won the conversation. The Merchant was typing away feverishly on his iPad. I never knew who he submitted his reports to. 

"Do your children live with you...Murthy?" he asked, still typing. 

I stared back at him, blank. My daughter was in the US. My son in Delhi. Both of them spared a precious few weeks every year to come visit me. The visits had become less frequent after she passed. 

"We Skype call every other day....and they visit me for a month every year" I answered him, with defiance. 

I could see the hint of a smile on the Merchant's face. We could feel the scales tilting. 

"You must have spent a fortune building this masterpiece of a house" the Merchant said, looking at my home in admiration. I felt a rush of validation. Over the years, I'd come to respect this guy. I had secretly looked forward to this day when I could show him I'd done justice to the trade we'd carried out last time. 

"But your children won't need it, would they?" he continued. "I mean..both of them earn enough to have much better homes themselves..which they will, eventually. So...did trading your travel company dream, for this house....make sense?"

There was a ring of  Truth to his words, I admitted, inspite of myself. I could sense anger within me.  At that instant, I couldn't figure if I was angry at the Merchant or at myself. I spoke.

"This house...is part of a home. A home where we shared our lives and our destiny as a family. The home goes much beyond the structure - Mr. Merchant. There were a million moments in this home that made us family" I realised I was almost shouting.

"In that case, you could've made those million moments in any rented home...Murthy...and  started the Travel Company. What was it again...? "Murthy Dream Holidays"..wasn't it" the Merchant retorted, his voice as calm as ever. 

                                                          ***************************

                                                                                                              

It was a scene for the movies. I was sitting in my cubicle at office late into the night. It was raining continuously for the last couple of hours and there was occasional thunder and lightning. On the table in front of me lay two packets of documents. My choice would shape my destiny. Or perhaps, destiny had already chosen what choice I'd make. I prefer to believe in the latter. Next to the document was a framed photograph. My wife and daughter stared at me from the picture with affection. My son was on the way to this world.

The Merchant of Dreams sat down in the chair next to me. He had walked in so silently that one might think he appeared out of thin air. I looked at him with the surprise I always reserved for his sudden and strange appearances. He personified simplicity that day. He wore a kurta and pyjamas. There was a grey cloth bag hanging from his shoulders. He looked rather pleased with himself that day. 

"Can I have a look at the business plan, Murthy?" he asked, all-knowingly. I passed one of the document packets to him. "Murthy Dream Holidays" was to be my foray into the world of entrepreneurship. The plan had two years of meticulous research. Right from interviews with biggies in the travel industry to the aspirations of a taxi driver who wanted to visit the Taj with his family. It had investment plans, revenue streams and even expansion ideas. Ofcourse, I had two close friends collaborating with me, but they wanted me to be driving this concept to a venture. Such was their conviction in me. Such was my conviction in myself.

"Do you think, it'll succeed? This idea of yours?" The Merchant questioned. His tone was casual. But I was sure his intent wasn't. He looked into my eyes. It was a look that could rudely awake the deepest of insecurities. Insecurities that one would have buried through passion, hardwork and sometimes mere courage. I could sense my insecurities stirring up within me.

"Well....I'm almost sure." And as I said that, I could feel doubt creeping up stealthily, trying to engulf my carefully constructed confidence in his relentless grip. I had but a few precious moments to shake him off forever. Was he the Merchant's ally...? I thought. The thunder outside sounded ominous.

"Now, hand me the other packet...Murthy.." The Merchant smiled and held his hand out. I passed it to him. It was a job offer. A career progression in a different organisation. They were offering a pay rise, a designation change and the freedom to call my shots for the team I worked for. 'You are the CEO of your team' my future line manager had said - though the irony wasn't lost on me. My future would be secure. My family would be pleased and my unborn child would grow up with comforts I never had in my childhood. The mind said take it. The heart won every time as the words "Murthy Dream Holidays" echoed through its chambers and sent shivers of excitement through the body.

"This seems such a logical choice...Murthy..." The Merchant said. "I'm not sure why you are sitting on this for a week now....sign it and take it, I say."

"Is it that easy, Mr. Merchant?" I asked. I meant to be sarcastic, but that sarcasm was already infected with doubt. 

"Yeah...that easy. You take this...and your life is secure. Your wife's happy. Your children grow up happy. My intuition says you'll build a home that'll put a palace to shame. I can give you that home... I can see success."

"And what's on the other side, Mr. Merchant?" I asked, almost as though he was predicting my future.

" The other side....is a little hazy. There is discomfort and comfort. Your wife will put up with your dream. But she'll never share it. Your children may not even understand your passion, till they grow up. "Murthy Dream Holidays" may or may not succeed. And your palace of a home is contingent on that" The Merchant's voice seemed to mock the effort and emotions I had invested in the venture-to-be. He was clearly enjoying the obvious dilemma his visit was causing.

"Murthy....dreams change. Why would I be in the trade if that wasn't the case? I take what is aspirational and give what is important. I tell you the price for it and you make the trade. You win some and I win some. It's a win-win Murthy. Do you remember all those dreams you traded with me when you were in high school...? Look at where you are now...thanks to the trade."

"But those were dreams of a child.....raw and imperfect..." I argued

"Yet pure and clear."

"There was no logic in them" I retorted.

"And that's why those were my best trade. Dreams sans logic are worth a million in my World" 

"And where is your World?" 

My voice echoed in the empty office. The Merchant of Dreams had walked out, with me fighting impulses and logic. He seemed to have left behind a sense for reality that would inevitably choke me.

I wrestled with the two choices I had in front of me. The battle lasted all night. At times, I wished I didn't have a choice and I could just let things be. I wanted to be sucked into the vacuum of the present that cancelled all noise and uncertainty of the future.

By morning, I came to a decision. I signed on one of the documents and couriered it. I took the other packet back home and stowed it away from my eyes. In any case, I could always tell myself that "Destiny made my choice"

                                                                                                             
                                                                                                    - To be continued

                                             

*Image from pexels